حاشية الصاوي / تفسير الجلالين · At-Tawba · Ayat 116
حاشية الصاوي / تفسير الجلالين
(ت1241هـ)
(ت1241هـ)
"رَبِّ إِنِّي ظَلَمۡتُ نَفۡسِي فَٱغۡفِرۡ لِي". [الْقَصَصِ - 16].
"رَبِّ بِمَآ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ فَلَنۡ أَكُونَ ظَهِيرٗا لِّلۡمُجۡرِمِينَ١٧". [الْقَصَصِ - 17].
"رَبِّ إِنِّي لِمَآ أَنزَلۡتَ إِلَيَّ مِنۡ خَيۡرٖ فَقِيرٞ٢٤". [الْقَصَصِ - 24].
"رَبِّ ٱشۡرَحۡ لِي صَدۡرِي٢٥ وَيَسِّرۡ لِيٓ أَمۡرِي٢٦ وَٱحۡلُلۡ عُقۡدَةٗ مِّن لِّسَانِي٢٧ يَفۡقَهُواْ قَوۡلِي٢٨". [طه - 25-28].
“Wahai Tuhanku, sesungguhnya aku telah menzalimi diriku, maka ampunilah aku.” [Al-Qasas 16].
“Wahai Tuhanku, kerana nikmat yang telah Engkau kurniakan kepadaku, aku tidak akan menjadi pembantu orang yang berdosa.” [Al-Qasas 17].
“Wahai Tuhanku, sesungguhnya aku memerlukan apa jua kebaikan yang Engkau turunkan kepadaku.” [Al-Qasas 24].
“Wahai Tuhanku, lapangkanlah dadaku (25), mudahkanlah urusanku (26), dan lepaskanlah kekakuan daripada lidahku (27), agar mereka memahami kata-kataku (28).” [Taha 25–28].
"رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذۡنَآ إِن نَّسِينَآ أَوۡ أَخۡطَأۡنَاۚ رَبَّنَا وَلَا تَحۡمِلۡ عَلَيۡنَآ إِصۡرٗا كَمَا حَمَلۡتَهُۥ عَلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِنَاۚ رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلۡنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِۦۖ وَٱعۡفُ عَنَّا وَٱغۡفِرۡ لَنَا وَٱرۡحَمۡنَآۚ أَنتَ مَوۡلَىٰنَا فَٱنصُرۡنَا عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡكَٰفِرِينَ٢٨٦ ". [الْبَقَرَةُ - 286].
“Wahai Tuhan kami, janganlah Engkau hukum kami jika kami terlupa atau tersalah. Wahai Tuhan kami, janganlah Engkau bebankan kami dengan beban berat sebagaimana Engkau bebankan kepada orang sebelum kami. Wahai Tuhan kami, janganlah Engkau pikulkan kepada kami apa yang tidak mampu kami tanggung. Maafkanlah kami, ampunilah kami dan rahmatilah kami. Engkaulah Pelindung kami, maka tolonglah kami menghadapi kaum yang kafir.” [Al-Baqarah 286].
اللَّهُمَّ أَحْسِنْ عَاقِبَتَنَا فِي الْأُمُورِ كُلِّهَا ، وَأَجِرْنَا مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْآخِرَةِ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا ٱصۡرِفۡ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا.
اللَّهُمَّ رَبَّنَآ إِنَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْجَنَّةَ ، وَأَسْتَجِيرُ بِكَ مِنَ النَّارِ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ.
Ya Allah, perelokkanlah kesudahan kami dalam segala urusan, dan lindungilah kami daripada kehinaan dunia serta azab akhirat.
Ya Allah, wahai Tuhan kami, jauhkanlah daripada kami azab Jahanam; sesungguhnya azabnya sentiasa menimpa.
Ya Allah, wahai Tuhan kami, sesungguhnya kami telah beriman, maka ampunilah dosa-dosa kami dan peliharalah kami daripada azab neraka.
Ya Allah, aku memohon kepada-Mu syurga dan meminta perlindungan-Mu daripada neraka.
Ya Allah, wahai Tuhan kami, kurniakanlah kepada kami apa yang Engkau janjikan kepada kami melalui rasul-rasul-Mu dan janganlah Engkau hinakan kami pada hari kiamat. Sesungguhnya Engkau tidak memungkiri janji.
Zikir harian anda, luar talian. Percuma.
Android · iPhone · iPad
قوله: { إِنَّ إِبْرَاهِيمَ } هذا بيان للحامل له على الاستغفار قبل التبين. قوله: { لأَوَّاهٌ } من التأوه وهو التوجع والإكثار من قول آه، واختلف في معناه، فقيل هو الخاشع المتضرع، وقيل كثير الدعاء. وقيل المؤمن التواب، وقيل الرحيم بعباد الله، وقيل: الموقن، وقيل المسبح، وقيل المعلم للخير وقيل الراجع عما يكره الله، الخائف من النار. قوله: { حَلِيمٌ } معناه صفوح عن المسيء له، مقابل له بالعطف والرفق، وذلك كما فعل ابراهيم مع أبيه حين قال له:{ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ لأَرْجُمَنَّكَ } [مريم: 46] إلخ. فأجابه إبراهيم بقوله:{ سَلاَمٌ عَلَيْكَ سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيۤ } [مريم: 47] وكعدم دعائه على النمرود حيث ألقاه في النار.
قوله: { وَمَا كَانَ ٱللَّهُ لِيُضِلَّ قَوْماً } سبب نزولها، أن بعض الصحابة كانوا يستغفرون لآبائهم الكفار، وماتوا قبل نزول آية النهي، فظن بعض الصحابة أن الله يؤاخذهم، فبين الله أنه لا يؤاخذ أحداً بذنب، إلا بعد أن يبين حكمه فيه. قوله: { بَعْدَ إِذْ هَدَاهُمْ } أي بعد وقت هدايتهم وتوفيقهم للإيمان. قوله: (ومنه) أي من الشيء. قوله: { إِنَّ ٱللَّهَ لَهُ مُلْكُ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلأَرْضِ } أي ففوضوا أمركم إليه، لأنه الموجد لكل شيء الذي منه العون والنصر.