النكت والعيون/ الماوردي · Al-Anbiyaa · آیت 45

النكت والعيون/ الماوردي

(ت 450 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیت
45 / 112
د کتاب ژبه
عربي
قُلۡ إِنَّمَآ أُنذِرُكُم بِٱلۡوَحۡيِۚ وَلَا يَسۡمَعُ ٱلصُّمُّ ٱلدُّعَآءَ إِذَا مَا يُنذَرُونَ
Say, "I do but warn you according to revelation": But the deaf will not hear the call, (even) when they are warned!
قُلْ اِنَّمَا اُنْزِرُکُمْ بِلْوَهْیِ وَلَا یَسْمَعُ سُّمُّ دُّعَاءَ اِزَا مَا یُنْزَرُونْ
قوله تعالى: { نأَتِي الأَرْضَ نَنقُصُهَا مِنْ أَطْرَافِهَا } فيه أربعة أوجه:
أحدها: ننقصها من أطرافها عند الظهور عليها أرضاً بعد أرض وفتحها بلداً بعد بلد، قاله الحسن.
الثاني: بنقصان أهلها وقلة بركتها، قاله ابن أبي طلحة.
الثالث: بالقتل والسبي، حكاه الكلبي.
الرابع: بموت فقهائها وعلمائها، قاله عطاء، والضحاك.
ويحتمل خامساً: بجور ولاتها وأمرائها.
بېرته پورته

د حدیثونو له کتابتون څخه

حدیث
This hadith has been narrated on the authority of 'Amr b. Abu 'Amr with the same chain of transmitters.
Narrated Abu Sa`id: A bedouin came to the Prophet (ﷺ) and asked him about emigration. The Prophet (ﷺ) said to him, "May Allah be merciful to you. The matter of emigration is difficult. Have you got some camels?" He replied in the affirmative. The Prophet (ﷺ) asked him, "Do you pay their Zakat?" He replied in the affirmative. He asked, "Do you lend them so that their milk may be utilized by others?" The bedouin said, "Yes." The Prophet (ﷺ) asked, "Do you milk them on the day off watering them?" He replied, "Yes." The Prophet (ﷺ) said, "Do good deeds beyond the merchants (or the sea) and Allah will never disregard any of your deeds." (See Hadith No. 260, Vol. 5)

د نن ورځې دعاګانې

"رَبَّنَآ أَفۡرِغۡ عَلَيۡنَا صَبۡرٗا وَتَوَفَّنَا مُسۡلِمِينَ⁠ ". [الْأَعْرَافُ - 126].

اې زموږ ربه، پر موږ صبر راواچوه او موږ مسلمانان وفات کړه. [الأعراف - ۱۲۶].

"رَبِّ إِنِّي ظَلَمۡتُ نَفۡسِي فَٱغۡفِرۡ لِي". [الْقَصَصِ - 16].

"رَبِّ بِمَآ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ فَلَنۡ أَكُونَ ظَهِيرٗا لِّلۡمُجۡرِمِينَ⁠". [الْقَصَصِ - 17].

"رَبِّ إِنِّي لِمَآ أَنزَلۡتَ إِلَيَّ مِنۡ خَيۡرٖ فَقِيرٞ⁠". [الْقَصَصِ - 24].

"رَبِّ ٱشۡرَحۡ لِي صَدۡرِي⁠ وَيَسِّرۡ لِيٓ أَمۡرِي⁠ وَٱحۡلُلۡ عُقۡدَةٗ مِّن لِّسَانِي⁠ يَفۡقَهُواْ قَوۡلِي⁠". [طه - 25-28].

اې زما ربه، ما پر خپل ځان ظلم کړی، نو ما وبښه. [القصص - ۱۶].

اې زما ربه، د هغه نعمت په سبب چې تا پر ما کړی، زه به هيڅکله د مجرمانو ملاتړ نه کوم. [القصص - ۱۷].

اې زما ربه، هر هغه خير ته اړ يم چې ته يې ماته رانازل کړې. [القصص - ۲۴].

اې زما ربه، زما سينه راته پراخه کړه (۲۵)، زما کار راته اسانه کړه (۲۶)، او زما د ژبې غوټه پرانېزه (۲۷)، څو زما خبره وپوهېږي (۲۸). [طه - ۲۵-۲۸].

اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ، خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ، وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ، أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَيَّ، وَأَبُوءُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي فَإِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ.
اې الله، ته زما رب يې، له تا پرته بل د عبادت وړ نشته. تا پيدا کړی يم او زه ستا بنده يم؛ تر خپل توانه ستا پر عهد او وعده ولاړ يم. له خپلو کړنو له شره ستا پناه غواړم، پر ما ستا نعمت اقراروم او پر خپلې ګناه اقرار کوم، نو ما وبښه؛ بېشکه له تا پرته بل څوک ګناهونه نه بښي.