معالم التنزيل/ البغوي · Hud · آیت 89
معالم التنزيل/ البغوي
(ت 516 هـ)
(ت 516 هـ)
"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ١٩١ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ١٩٢ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ١٩٣ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ١٩٤ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].
اې زموږ ربه، تا دا هر څه بې هدفه نه دي پيدا کړي؛ ته پاک يې، نو موږ د اور له عذابه وساته. اې زموږ ربه، بېشکه څوک چې ته اور ته داخل کړې، هغه دې رسوا کړ، او د ظالمانو لپاره هېڅ مرستندويان نشته. اې زموږ ربه، موږ يو بلونکی واورېد چې ايمان ته يې بلنه کوله: پر خپل رب ايمان راوړئ، نو موږ ايمان راوړ. اې زموږ ربه، زموږ ګناهونه راوبښه، زموږ بديانې رانه لرې کړه او موږ له نېکانو سره وفات کړه. اې زموږ ربه، هغه څه موږ ته راکړه چې د خپلو رسولانو له لارې دې راسره ژمنه کړې او د قيامت په ورځ مو مه رسوا کوه؛ بېشکه ته ژمنه نه ماتوې. [آل عمران - ۱۹۱-۱۹۴].
"رَبِّ هَبۡ لِي مِن لَّدُنكَ ذُرِّيَّةٗ طَيِّبَةًۖ إِنَّكَ سَمِيعُ ٱلدُّعَآءِ٣٨". [آلِ عِمْرَانَ - 38].
"رَبِّ لَا تَذَرۡنِي فَرۡدٗا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلۡوَٰرِثِينَ٨٩". [الْأَنْبِيَاءِ - 89].
اې زما ربه، له خپلې خوا ماته پاک اولاد راوبخښه، بېشکه ته دعا اورېدونکی يې. [آل عمران - ۳۸].
اې زما ربه، ما يوازې مه پرېږده، او ته د وارثانو تر ټولو غوره يې. [الأنبياء - ۸۹].
ستاسو ورځني اذکار، بې انټرنېټه او وړیا.
Android · iPhone · iPad
{ وَيَٰقَوْمِ لاَ يَجْرِمَنَّكُمْ } ، لا يحملنّكم، { شِقَاقِىۤ } ، خلافي { أَن يُصِيبَكُم } ، أي: على فعل ما أنهاكم عنه، { مِّثْلُ مَآ أَصَابَ قَوْمَ نُوحٍ } ، من الغرق، { أَوْ قَوْمَ هُودٍ } ، من الريح، { أَوْ قَوْمَ صَـٰلِحٍ } ، من الصيحة، { وَمَا قَوْمُ لُوطٍ مِّنكُم بِبَعِيدٍ } ، وذلك أنهم كانوا حديثي عهد بهلاك قوم لوط.
وقيل: معناه وما دار قوم لوط منكم ببعيد، وذلك أنهم كانوا جيران قوم لوط.
{ وَٱسْتَغْفِرُواْ رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوۤاْ إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ } ، وللودود له معنيان، أحدهما: أنه محب للمؤمنين، وقيل: هو بمعنى المودود أي المحبوب للمؤمنين. وجاء في الخبر: إن شعيباً عليه السلام كان خطيب الأنبياء عليهم السلام.