معالم التنزيل/ البغوي · Saad · آیت 6
معالم التنزيل/ البغوي
(ت 516 هـ)
(ت 516 هـ)
"رَبِّ أَوۡزِعۡنِيٓ أَنۡ أَشۡكُرَ نِعۡمَتَكَ ٱلَّتِيٓ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَيَّ وَأَنۡ أَعۡمَلَ صَٰلِحٗا تَرۡضَىٰهُ وَأَدۡخِلۡنِي بِرَحۡمَتِكَ فِي عِبَادِكَ ٱلصَّٰلِحِينَ١٩". [النَّمْلِ - 19].
اې زما ربه، ما ته توفيق راکړه چې ستا د هغو نعمتونو شکر وباسم چې پر ما او زما پر مور او پلار دې کړي، او داسې نېک عمل وکړم چې ته پرې راضي يې، او په خپل رحمت مې له خپلو نېکو بندګانو سره داخل کړه. [النمل - ۱۹].
"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ١٩١ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ١٩٢ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ١٩٣ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ١٩٤ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].
اې زموږ ربه، تا دا هر څه بې هدفه نه دي پيدا کړي؛ ته پاک يې، نو موږ د اور له عذابه وساته. اې زموږ ربه، بېشکه څوک چې ته اور ته داخل کړې، هغه دې رسوا کړ، او د ظالمانو لپاره هېڅ مرستندويان نشته. اې زموږ ربه، موږ يو بلونکی واورېد چې ايمان ته يې بلنه کوله: پر خپل رب ايمان راوړئ، نو موږ ايمان راوړ. اې زموږ ربه، زموږ ګناهونه راوبښه، زموږ بديانې رانه لرې کړه او موږ له نېکانو سره وفات کړه. اې زموږ ربه، هغه څه موږ ته راکړه چې د خپلو رسولانو له لارې دې راسره ژمنه کړې او د قيامت په ورځ مو مه رسوا کوه؛ بېشکه ته ژمنه نه ماتوې. [آل عمران - ۱۹۱-۱۹۴].
ستاسو ورځني اذکار، بې انټرنېټه او وړیا.
Android · iPhone · iPad
وقيل: يراد بأهل الأرض، وقيل: يراد بمحمد أن يملك علينا.
{ مَا سَمِعْنَا بِهَـٰذَا } ، أي بهذا الذي يقوله محمد من التوحيد، { فِى ٱلْمِلَّةِ ٱلأَخِرَةِ } ، قال ابن عباس رضي الله عنهما، والكلبي، ومقاتل: يعنون النصرانية، لأنها آخر الملل وهم لا يوحِّدون، بل يقولون ثالث ثلاثة.
وقال مجاهد وقتادة: يعنون ملة قريش ودينهم الذي هم عليه.
{ إِنْ هَـٰذَا إِلاَّ ٱخْتِلاَقٌ } ، كذب وافتعال.
{ أَءُنزِلَ عَلَيْهِ ٱلذِّكْرُ } ،
القرآن، { مِن بَيْنِنَا } ، وليس بأكبرنا ولا أشرفنا، يقوله أهل مكة، قال الله عزّ وجلّ:
{ بْل هُمْ فَى شَكٍّ مِّن ذِكْرِى } ، أي وحيي وما أنزلتُ، { بَل لَّمَّا يَذُوقُواْ عَذَابِ } ، ولو ذاقوه لما قالوا هذا القول.
{ أَمْ عِندَهُمْ } , أعندهم، { خَزَآئِنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ } ،أي: نعمة ربك يعني: مفاتيح النبوة يعطونها من شاؤوا، نظيره:{ أَهُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّكَ } [الزخرف:32] أي نبوة ربك، { ٱلْعَزِيزِ ٱلْوَهَّابِ } ، العزيز في ملكه، الوهاب وهب النبوة لمحمد صلى الله عليه وسلم.