تفسير القرآن / ابن عربي · Al-Anbiyaa · آیت 1

تفسير القرآن / ابن عربي

(ت 638 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیت
1 / 112
د کتاب ژبه
عربي
ٱقۡتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمۡ وَهُمۡ فِي غَفۡلَةٖ مُّعۡرِضُونَ
Closer and closer to mankind comes their Reckoning: yet they heed not and they turn away.
اِقْتَرَبَ لِنَّاسِ هِسَابُهُمْ وَهُمْ فِي غَفْلَتِ مُّعْرِدُونْ
{ اقْتَرب للناس حسابهم } في القيامة الصغرى، بل لو عرفوا القيامة لعاينوا حسابهم الآن. أي: لو أردنا أن نتخذ موجودات تحدث وتفنى كما قيل:{ نَمُوتُ وَنَحْيَا وَمَا يُهْلِكُنَآ إِلاَّ ٱلدَّهْرُ } [الجاثية، الآية:24] لأملكننا من جهة القدرة لكنه ينافي الحكمة والحقيقة فلا نتخذها { بل نقذف } باليقين البرهاني والكشفي على الاعتقاد الباطل { فيدمغه } فيقمعه { فإذا هو } زائل { ولكم } الهلاك { مما تصفون } من عدم الحشر أو نقذف بالتجلي الذاتي في القيامة الكبرى الذي هو الحق الثابت الغير المتغيرعلى باطل هذه الموجودات الفانية فيقهره ويجعله لا شيئاً محضاً، فإذا هو فانٍ صَرِف، فيظهر أنّ الكل حق وأمره جد، لا باطل ولا لهو، ولكم الهلاك والفناء الصَرِف { مما تصفون } من إثبات وجود الغير واتصافه بصفة وفعل وتأثير { لفسدتا } لأن الوحدة موجبة لبقاء الأشياء، والكثرة موجبة لفسادها. ألا ترى أن كل شيء له خاصية واحدة يمتاز بها عن غيره هو بها هو ولو لم تكن لم يوجد ذلك الشيء، وهي الشاهدة بوحدانيته تعالى كما قيل:
( ففي كل شيء له آية ) ( تدل على أنه الواحد )
بېرته پورته

د حدیثونو له کتابتون څخه

حدیث
Mukhtar b. Fulful said: I asked Anas b. Malik about the voluntary prayers after the afternoon prayer, and he replied: 'Umar struck hit hands on prayer observed after the 'Asr prayer and we used to observe two rak'ahs after the sun set before the evening prayer during the time of the Messenger of Allah (ﷺ). I said to him: Did the Messenger of Allah (ﷺ) observe them? He said: He saw us observing them, but he neither commanded us nor forbade us to do so.

د نن ورځې دعاګانې

اللَّهُمَّ أَحْسِنْ عَاقِبَتَنَا فِي الْأُمُورِ كُلِّهَا ، وَأَجِرْنَا مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْآخِرَةِ.

اللَّهُمَّ رَبَّنَا ٱصۡرِفۡ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا.

اللَّهُمَّ رَبَّنَآ إِنَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْجَنَّةَ ، وَأَسْتَجِيرُ بِكَ مِنَ النَّارِ.

اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ.

اې الله، زموږ په ټولو چارو کې پايله ښه کړه او د دنيا له رسوايۍ او د آخرت له عذابه مو وساته.

اې الله، اې زموږ ربه، د دوزخ عذاب له موږ لرې کړه؛ بېشکه د هغه عذاب پرله پسې دی.

اې الله، اې زموږ ربه، موږ ايمان راوړی، نو زموږ ګناهونه راوبښه او د اور له عذابه مو وساته.

اې الله، له تا جنت غواړم او له اوره ستا پناه غواړم.

اې الله، اې زموږ ربه، هغه څه راکړه چې د خپلو رسولانو له لارې دې راسره ژمنه کړې او د قيامت په ورځ مو مه رسوا کوه؛ بېشکه ته ژمنه نه ماتوې.

اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ذَنْبِي كُلَّهُ، دِقَّهُ، وَجِلَّهُ، وَأَوَّلَهُ، وَآخِرَهُ، وَعَلَانِيَتَهُ، وَسِرَّهُ.
اې الله، زما ټول ګناهونه وبښه، واړه او لوی يې، لومړني او وروستي يې، څرګند او پټ يې.

"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ⁠ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ⁠ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ⁠ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ⁠ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].

اې زموږ ربه، تا دا هر څه بې هدفه نه دي پيدا کړي؛ ته پاک يې، نو موږ د اور له عذابه وساته. اې زموږ ربه، بېشکه څوک چې ته اور ته داخل کړې، هغه دې رسوا کړ، او د ظالمانو لپاره هېڅ مرستندويان نشته. اې زموږ ربه، موږ يو بلونکی واورېد چې ايمان ته يې بلنه کوله: پر خپل رب ايمان راوړئ، نو موږ ايمان راوړ. اې زموږ ربه، زموږ ګناهونه راوبښه، زموږ بديانې رانه لرې کړه او موږ له نېکانو سره وفات کړه. اې زموږ ربه، هغه څه موږ ته راکړه چې د خپلو رسولانو له لارې دې راسره ژمنه کړې او د قيامت په ورځ مو مه رسوا کوه؛ بېشکه ته ژمنه نه ماتوې. [آل عمران - ۱۹۱-۱۹۴].