تفسير كتاب الله العزيز/ الهواري · Al-Anbiyaa · آیت 80

تفسير كتاب الله العزيز/ الهواري

(ت القرن 3 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیت
80 / 112
د کتاب ژبه
عربي
وَعَلَّمۡنَٰهُ صَنۡعَةَ لَبُوسٖ لَّكُمۡ لِتُحۡصِنَكُم مِّنۢ بَأۡسِكُمۡۖ فَهَلۡ أَنتُمۡ شَٰكِرُونَ
It was We Who taught him the making of coats of mail for your benefit, to guard you from each other's violence: will ye then be grateful?
وَعَلَّمْنَاهُ سَنْعَتَ لَبُوسِ لَّکُمْ لِتُهْسِنَکُمْ مِمْ بَءْسِکُمْ فَهَلْ اَنْتُمْ شَاکِرُونْ
قوله تعالى: { وَعَلَّمْنَاهُ صَنْعَةَ لَبُوسٍ لَّكُمْ } يعني دروع الحديد { لِتُحْصِنَكُم } أي: لِيَجُنَّكم { مِّن بَأْسِكُمْ } والبأس القتال { فَهَل أَنتُمْ شَاكِرُونَ } ، فكان داوود أول من عمل الدروع، وكانت قبل ذلك صفائح.
قوله تعالى: { وَلِسُلَيْمَانَ الرِّيحَ عَاصِفَةً } أي: وسخّرنا لسليمان الريح عاصفة، أي لا تؤذيه. { تَجْرِي بِأَمْرِهِ } أي: مسخّرة تجري بأمره. { إِلَى الأَرْضِ التِي بَارَكْنَا فِيهَا } وهي أرض الشام، وأفضلها فلسطين { وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عَالِمِينَ }.
قال بعضهم: ما ينقص من الأرض تراه بالشام، وما ينقص بالشام تراه في فلسطين. [وذلك أنه يقال: إنها أرض المحشر والمنشر، وبها يجتمع الناس].
بېرته پورته

د حدیثونو له کتابتون څخه

حدیث
Narrated Salim Abu An-Nadr: (the freed slave of 'Umar bin 'Ubaidullah) I was Umar's clerk. Once Abdullah bin Abi Aufa wrote a letter to 'Umar when he proceeded to Al-Haruriya. I read in it that Allah's Messenger (ﷺ) in one of his military expeditions against the enemy, waited till the sun declined and then he got up amongst the people saying, "O people! Do not wish to meet the enemy, and ask Allah for safety, but when you face the enemy, be patient, and remember that Paradise is under the shades of swords." Then he said, "O Allah, the Revealer of the Holy Book, and the Mover of the clouds and the Defeater of the clans, defeat them, and grant us victory over them."

د نن ورځې دعاګانې

اللَّهُمَّ رَبِّ أَوۡزِعۡنِيٓ أَنۡ أَشۡكُرَ نِعۡمَتَكَ ٱلَّتِيٓ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَيَّ وَأَنۡ أَعۡمَلَ صَٰلِحٗا تَرۡضَىٰهُ وَأَدۡخِلۡنِي بِرَحۡمَتِكَ فِي عِبَادِكَ ٱلصَّٰلِحِينَ.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ وَالْمُعَافَاةَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْهُدَى ، وَالتُّقَى ، وَالْعَفَافَ وَالْغِنَى.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ عِلْماً نَافِعًا ، وَرِزْقاً طَيِّباً ، وَعَمَلاً مُتَقَبَّلاً.

اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي ، وَعَافِنِي ، أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ ضِيقِ الْمَقَامِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ.

ای الله، زما ربه! ماته توفیق راکړه چې ستا د هغه نعمت شکر وباسم چې ما او زما مور او پلار ته دې راکړی، او داسې نېک عمل وکړم چې ته ترې راضي شې؛ او په خپل رحمت مې په خپلو نېکو بندګانو کې شامل کړه.

ای الله! له تا په دنیا او آخرت کې بښنه، عافیت او سلامتي غواړم.

ای الله! له تا هدایت، تقوا، پاک لمني او بې نیازي غواړم.

ای الله! له تا ګټور علم، پاکه روزي او قبول شوی عمل غواړم.

ای الله! ماته بښنه وکړه، هدایت او روزي راکړه او عافیت راکړه. زه د قیامت په ورځ د درېدو د ځای له تنګوالي څخه په الله پناه غواړم.

"رَبِّ ٱشۡرَحۡ لِي صَدۡرِي⁠ وَيَسِّرۡ لِيٓ أَمۡرِي⁠ وَٱحۡلُلۡ عُقۡدَةٗ مِّن لِّسَانِي⁠ يَفۡقَهُواْ قَوۡلِي⁠ ". [طه - 25-28].

اې زما ربه، زما سينه راته پراخه کړه، زما کار راته اسانه کړه او زما د ژبې غوټه پرانېزه، څو زما خبره وپوهېږي. [طه - ۲۵-۲۸].

رَبِّ أَعِنِّي وَلَا تُعِنْ عَلَيَّ، وَانْصُرْنِي وَلَا تَنْصُرْ عَلَيَّ، وَامْكُرْ لِي وَلَا تَمْكُرْ عَلَيَّ، وَاهْدِنِي وَيَسِّرِ الْهُدَى لِي، وَانْصُرْنِي عَلَى مَنْ بَغَى عَلَيَّ، رَبِّ اجْعَلْنِي لَكَ شَكَّارًا، لَكَ ذَكَّارًا، لَكَ رَهَّابًا، لَكَ مِطْوَاعًا، لَكَ مُخْبِتًا إِلَيْكَ أَوَّاهًا مُنِيبًا، رَبِّ تَقَبَّلْ تَوْبَتِي وَاغْسِلْ حَوْبَتِي وَأَجِبْ دَعْوَتِي وَثَبِّتْ حُجَّتِي وَسَدِّدْ لِسَانِي وَاهْدِ قَلْبِي وَاسْلُلْ سَخِيمَةَ صَدْرِي.
اې زما ربه، مرسته راسره وکړه او زما پر ضد مرسته مه کوه؛ بريا راکړه او زما پر ضد بريا مه ورکوه؛ زما لپاره تدبير وکړه او زما پر ضد تدبير مه کوه؛ لارښوونه راته وکړه او هدايت راته اسانه کړه؛ او پر هغه چا بريا راکړه چې پر ما يې زياتی کړی. اې ربه، ما ستا شکر کوونکی، ستا ذکر کوونکی، له تا وېرېدونکی، ستا اطاعت کوونکی، تا ته عاجز، زارۍ کوونکی او تاته رجوع کوونکی وګرځوه. اې ربه، توبه مې قبوله کړه، ګناه مې ومينځه، دعا مې قبوله کړه، دليل مې ټينګ کړه، ژبه مې سمه کړه، زړه مې هدايت کړه او د سينې کينه مې راوباسه.