تفسير مجاهد / مجاهد بن جبر المخزومي · Al-Anbiyaa · آیت 29

تفسير مجاهد / مجاهد بن جبر المخزومي

(ت 104 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیت
29 / 112
د کتاب ژبه
عربي
۞وَمَن يَقُلۡ مِنۡهُمۡ إِنِّيٓ إِلَٰهٞ مِّن دُونِهِۦ فَذَٰلِكَ نَجۡزِيهِ جَهَنَّمَۚ كَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلظَّٰلِمِينَ
If any of them should say, "I am a god besides Him", such a one We should reward with Hell: thus do We reward those who do wrong.
وَمَنْ یَقُلْ مِنْهُمْ اِنِّي اِلَاهُ مِّنْ دُونِهِي فَزَالِکَ نَجْزِيهِ جَهَنَّمَ کَزَالِکَ نَجْزِ زَّالِمِينْ
أَخبرنا عبد الرحمن، قال: نا إِبراهيم، قال: نا آدم، قال: نا ورقاءُ عن ابن أَبي نجيح، عن مجاهد في قوله: { وَلاَ يَشْفَعُونَ إِلاَّ لِمَنِ ٱرْتَضَىٰ } [الآية: 28]. يعني: لمن رضي عنه.
أَنا عبد الرحمن، قال: نا إِبراهيم، قال: نا آدم، قال: نا أَبو جعفر الرازي، عن الربيع بن أَنس عن أَبي العالية في قوله: { وَجَعَلْنَا مِنَ ٱلْمَآءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ } [الآية: 30] قال: يعني من النطفة.
أَنا عبد الرحمن، قال: نا إِبراهيم، قال: نا آدم، قال: نا ورقاءُ عن ابن أَبي نجيح، عن مجاهد: { أَنَّ ٱلسَّمَاوَاتِ وَٱلأَرْضَ كَانَتَا رَتْقاً فَفَتَقْنَاهُمَا } [الآية: 30] فقال: من الأَرض ست أَرضين، فتلك السابعة معها. ومن السمٰوات ست سمٰوات، فتلك السابعة معها. ولم تكن الأَرض والسماءُ مُتَمَاسَّتَيْن.
بېرته پورته

د حدیثونو له کتابتون څخه

حدیث
The same hadith has been narrated by Zuhair b. Harb, Waki, Ishaq b. Mansur, Husain b. 'Ali.
The above hadith has been mentioned with a different chain with a slightly different wording at the beginning, then follows the same.

د نن ورځې دعاګانې

"رَّبِّ أَدۡخِلۡنِي مُدۡخَلَ صِدۡقٖ وَأَخۡرِجۡنِي مُخۡرَجَ صِدۡقٖ وَٱجۡعَل لِّي مِن لَّدُنكَ سُلۡطَٰنٗا نَّصِيرٗا⁠ ". [الْإِسْرَاءُ - 80].

اې زما ربه، ما د رښتينولۍ په داخلېدو داخل کړه او د رښتينولۍ په وتلو وباسه، او له خپلې خوا ماته مرسته کوونکی ځواک راکړه. [الإسراء - ۸۰].

"رَبَّنَا ظَلَمۡنَآ أَنفُسَنَا وَإِن لَّمۡ تَغۡفِرۡ لَنَا وَتَرۡحَمۡنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ⁠". [الْأَعْرَافِ - 23].

اې زموږ ربه، موږ پر ځانونو ظلم کړی؛ که ته موږ ونه بښې او رحم راباندې ونه کړې، نو خامخا به له زيانمنو څخه شو. [الأعراف - ۲۳].

اللَّهُمَّ رَبَّ السَّمَوَاتِ وَرَبَّ الْأَرْضِ وَرَبَّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ، رَبَّنَا وَرَبَّ كُلِّ شَيْءٍ، فَالِقَ الْحَبِّ وَالنَّوَى وَمُنْزِلَ التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ وَالْفُرْقَانِ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ كُلِّ شَيْءٍ أَنْتَ آخِذٌ بِنَاصِيَتِهِ، اللَّهُمَّ أَنْتَ الْأَوَّلُ فَلَيْسَ قَبْلَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الْآخِرُ فَلَيْسَ بَعْدَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الظَّاهِرُ فَلَيْسَ فَوْقَكَ شَيْءٌ، وَأَنْتَ الْبَاطِنُ فَلَيْسَ دُونَكَ شَيْءٌ، اقْضِ عَنَّا الدَّيْنَ وَأَغْنِنَا مِنَ الْفَقْرِ.
اې الله، د آسمانونو ربه، د ځمکې ربه او د لوی عرش ربه، زموږ ربه او د هر څه ربه، د دانې او زړي څيروونکي، د تورات، انجيل او فرقان نازلوونکي، زه د هر هغه شي له شره ستا پناه غواړم چې واک يې ستا په لاس کې دی. اې الله، ته لومړی يې، له تا مخکې هېڅ نشته؛ ته وروستی يې، له تا وروسته هېڅ نشته؛ ته لوړ څرګند يې، له تا پورته هېڅ نشته؛ ته پټ يې، له تا پرته نږدې بل هېڅ نشته. زموږ پور ادا کړه او موږ له بېوزلۍ بې نيازه کړه.