التفسير الكبير / للإمام الطبراني · Al-Anbiyaa · آیت 63

التفسير الكبير / للإمام الطبراني

(ت 360 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیت
63 / 112
د کتاب ژبه
عربي
قَالَ بَلۡ فَعَلَهُۥ كَبِيرُهُمۡ هَٰذَا فَسۡـَٔلُوهُمۡ إِن كَانُواْ يَنطِقُونَ
He said: "Nay, this was done by - this is their biggest one! ask them, if they can speak intelligently!"
قَالَ بَلْ فَعَلَهُو کَبِيرُهُمْ هَازَا فَسْءَلُوهُمْ اِنْ کَانُو یَنْتِقُونْ
قَوْلُهُ تَعَالَى: { قَالُوۤاْ أَأَنْتَ فَعَلْتَ هَـٰذَا بِآلِهَتِنَا يٰإِبْرَاهِيمُ }؛ أي فلمَّا أتوا به قالوا: أنتَ فعلتَ هذا الكسرَ بآلِهتنا، { قَالَ بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَـٰذَا }؛ الذي الفأسُ في عُنُقِهِ، { فَاسْأَلُوهُمْ إِن كَانُواْ يِنْطِقُونَ } حتى يُخبرُوكم، وأراد بهذا تقريرهم بأنَّهم ظالِمون في عبادتِهم ما لا يدفعُ عن نفسه؛ لأن جماعتَهم كانوا يعلمون أن الصنمَ لا يعقلُ ولا ينطق، فأرادَ إبراهيمُ بذلك تَبْكِيْتَ القومِ وتوبيخَهم على عبادةِ مَن لا يعقلُ ولا يفعل، ولذلك قال: فاسألوهم إنَّ كانوا يقدرون على النُّطقِ.
بېرته پورته

د حدیثونو له کتابتون څخه

حدیث
This tradition has been handed down on the authority of Salman al-Khair through another chain of transmitters.
Narrated `Adi bin Hatim: We came to `Umar in a delegation (during his rule). He started calling the men one by one, calling each by his name. (As he did not call me early) I said to him. "Don't you know me, O chief of the Believers?" He said, "Yes, you embraced Islam when they (i.e. your people) disbelieved; you have come (to the Truth) when they ran away; you fulfilled your promises when they broke theirs; and you recognized it (i.e. the Truth of Islam) when they denied it." On that, `Adi said, "I therefore don't care."

د نن ورځې دعاګانې

"رَّبِّ زِدۡنِي عِلۡمٗا⁠ ". [طه - 114].

اې زما ربه، زما علم زيات کړه. [طه - ۱۱۴].

اللَّهُمَّ أَرِنَا الْحَقَّ حَقًّا وَارْزُقْنَا اتِّبَاعَهُ، وَأَرِنَا الْبَاطِلَ بَاطِلاً وَارْزُقْنَا اجْتِنَابَهُ.

اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا ، وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا، أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا.

اللَّهُمَّ رَبَّنَآ أَتۡمِمۡ لَنَا نُورَنَا وَٱغۡفِرۡ لَنَآۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞ.

اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْإِيمَانَ وَزَيِّنْهُ فِي قُلُوبِنَا ، وَكَرِّهِ إِلَيْنَا الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ ، وَاجْعَلْنَا مِنَ الرَّاشِدِينَ.

اللَّهُمَّ مُصَرِّفَ الْقُلُوبِ صَرِّفْ قُلُوبَنَا عَلَى طَاعَتِكَ.

اې الله، حق موږ ته حق وښيه او د پيروۍ توفيق يې راکړه، او باطل موږ ته باطل وښيه او د ځان ساتلو توفيق يې راکړه.

اې الله، زما نفس ته يې تقوا ورکړه او پاک يې کړه؛ ته تر ټولو غوره پاکوونکی يې، ته د هغه سرپرست او مولی يې.

اې الله، اې زموږ ربه، زموږ رڼا راته پوره کړه او موږ وبښه؛ بېشکه ته پر هر څه قادر يې.

اې الله، ايمان راباندې محبوب کړه او زموږ په زړونو کې يې ښکلی کړه؛ کفر، فسق او نافرماني راباندې بد وګڼه او موږ له سمه لار موندونکو څخه کړه.

اې الله، اې د زړونو اړوونکي، زموږ زړونه خپل اطاعت ته واړوه.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا عَمِلْتُ وَمِنْ شَرِّ مَا لَمْ أَعْمَلْ.
اې الله، د هغو کارونو له شره چې ما کړي او د هغو کارونو له شره چې ما نه دي کړي ستا پناه غواړم.