التفسير الكبير / للإمام الطبراني · Al-Anbiyaa · آیت 66
التفسير الكبير / للإمام الطبراني
(ت 360 هـ)
(ت 360 هـ)
اللَّهُمَّ أَحْيِنَا مُسْلِمِينَ ، وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ ، وَأَلْحِقْنَا بِالصَّالِحِينَ.
اللَّهُمَّ أَبْرِمْ لِهَذِهِ الْأُمَّةِ أَمْرَ رُشْدٍ ، يُعَزُّ فِيهِ أَهْلُ طَاعَتِكَ ، وَيُذَلُّ فِيهِ أَهْلُ مَعْصِيَتِكَ ، وَيُؤْمَرُ فِيهِ بِالْمَعْرُوفِ ، وَيُنْهَى فِيهِ عَنِ الْمُنْكَرِ.
اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِينَ.
ای الله! موږ مسلمانان ژوندي وساته، مسلمانان مو مړه کړه او له نېکانو سره مو یوځای کړه.
ای الله! د دې امت لپاره د سمې لارې داسې چارې برابرې کړه چې ستا د اطاعت کوونکو عزت او د نافرمانانو ذلت پکې وي، د نېکۍ امر او له بدۍ منع پکې وشي.
ای الله! پر خپل بنده او رسول محمد او د هغه پر ټولو کورنۍ او اصحابو درود، سلام او برکت نازل کړه.
"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ١٩١ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ١٩٢ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ١٩٣ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ١٩٤ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].
اې زموږ ربه، تا دا هر څه بې هدفه نه دي پيدا کړي؛ ته پاک يې، نو موږ د اور له عذابه وساته. اې زموږ ربه، بېشکه څوک چې ته اور ته داخل کړې، هغه دې رسوا کړ، او د ظالمانو لپاره هېڅ مرستندويان نشته. اې زموږ ربه، موږ يو بلونکی واورېد چې ايمان ته يې بلنه کوله: پر خپل رب ايمان راوړئ، نو موږ ايمان راوړ. اې زموږ ربه، زموږ ګناهونه راوبښه، زموږ بديانې رانه لرې کړه او موږ له نېکانو سره وفات کړه. اې زموږ ربه، هغه څه موږ ته راکړه چې د خپلو رسولانو له لارې دې راسره ژمنه کړې او د قيامت په ورځ مو مه رسوا کوه؛ بېشکه ته ژمنه نه ماتوې. [آل عمران - ۱۹۱-۱۹۴].
ستاسو ورځني اذکار، بې انټرنېټه او وړیا.
Android · iPhone · iPad
وَقِيْلَ: معنى الآيةِ: تذكَّروا بقلوبهم، ورجَعُوا إلى عقولِهم، فقالوا: ما نراهُ إلاّ كما قالَ إنَّكُمْ أنْتُمُ الظَّالِمُونَ بعبادتِكم آلِهَةً لا تنطقُ ولا تبطشُ، ثُم أدركَتْهم الشقاوةُ، فعادوا إلى قولِهم الأوَّل وضلالِهم القديم، وهو قوله { ثُمَّ نُكِسُواْ عَلَىٰ رُءُوسِهِمْ } أي رُدُّوا إلى الكفرِ بعد أن أقَرُّوا على أنفسِهم بالظُّلم، فقالوا لإبراهيم: لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هَؤلاَء يَنْطِقُونَ فلذلِكَ كسرتَهم.
فلما اتَّجهت الْحُجَّةُ عليهم بإقرارهم، وبَّخَهُمْ إبراهيمُ و { قَالَ أَفَتَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لاَ يَنفَعُكُمْ شَيْئاً }؛ ولا يرزقُكم { وَلاَ يَضُرُّكُمْ }؛ إذا لَم تعبدوهُ، { أُفٍّ لَّكُمْ }؛ أي تَبّاً لكم، { وَلِمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ }؛ أنَّ هذه الأصنامَ لا تستحقُّ العبادةَ، إذ هي أحجارٌ لا حركةَ لَها ولا بيانَ، أفليس لكم ذهنُ الإنسانيَّةِ.