تفسير سفيان الثوري/ عبد الله سفيان بن سعيد بن مسروق الثوري الكوفي · Al-Anbiyaa · آیت 8

تفسير سفيان الثوري/ عبد الله سفيان بن سعيد بن مسروق الثوري الكوفي

(ت161هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیت
8 / 112
د کتاب ژبه
عربي
وَمَا جَعَلۡنَٰهُمۡ جَسَدٗا لَّا يَأۡكُلُونَ ٱلطَّعَامَ وَمَا كَانُواْ خَٰلِدِينَ
Nor did We give them bodies that ate no food, nor were they exempt from death.
وَمَا جَعَلْنَاهُمْ جَسَدَ لَّا یَءْکُلُونَ تَّعَامَ وَمَا کَانُو خَالِدِينْ
627: 2: 37- سفين عن مجاهد { وَمَا جَعَلْنَاهُمْ جَسَداً } قال، ليس فيهم الروج { وَلاَ هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُونَ } قال، يمنعون. [الآية 8 والآية 43].
بېرته پورته

د حدیثونو له کتابتون څخه

حدیث
Narrated Abu Usama from Hisham bin 'Urwa from Fatima: Asma bint Abi Bakr said, "We broke our fast during the lifetime of the Prophet (ﷺ) on a cloudy day and then the sun appeared." Hisham was asked, "Were they ordered to fast in lieu of that day?" He replied, "It had to be made up for." Ma`mar said, "I heard Hisham saying, "I don't know whether they fasted in lieu of that day or not."
Sahih al-Bukhari

Reference : Sahih al-Bukhari 1959 In-book reference : Book 30, Hadith 66 USC-MSA web (English) reference : Vol. 3, Book 31, Hadith 180 (deprecated numbering scheme)

حدیث او سرچینه یې ولولئ
Narrated Ibn `Abbas: The Prophet (ﷺ) was the most generous of all the people, and he used to become more generous in Ramadan when Gabriel met him. Gabriel used to meet him every night during Ramadan to revise the Qur'an with him. Allah's Messenger (ﷺ) then used to be more generous than the fast wind.

د نن ورځې دعاګانې

"رَبَّنَا لَا تُزِغۡ قُلُوبَنَا بَعۡدَ إِذۡ هَدَيۡتَنَا وَهَبۡ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحۡمَةًۚ إِنَّكَ أَنتَ ٱلۡوَهَّابُ⁠ ". [آلُ عِمْرَانَ - 8].

اې زموږ ربه، وروسته له دې چې موږ ته دې لارښوونه وکړه، زموږ زړونه مه کږوه او له خپلې خوا موږ ته رحمت راوبخښه، بېشکه هم ته ډېر ورکوونکی يې. [آل عمران - ۸].

"أَنِّي مَسَّنِيَ ٱلضُّرُّ وَأَنتَ أَرۡحَمُ ٱلرَّٰحِمِينَ⁠". [الْأَنْبِيَاءِ - 83].

ماته کړاو رسېدلی او ته تر ټولو غوره رحم کوونکی يې. [الأنبياء - ۸۳].

اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ، خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ، وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ، أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَيَّ، وَأَبُوءُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي فَإِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ.
اې الله، ته زما رب يې، له تا پرته بل د عبادت وړ نشته. تا پيدا کړی يم او زه ستا بنده يم؛ تر خپل توانه ستا پر عهد او وعده ولاړ يم. له خپلو کړنو له شره ستا پناه غواړم، پر ما ستا نعمت اقراروم او پر خپلې ګناه اقرار کوم، نو ما وبښه؛ بېشکه له تا پرته بل څوک ګناهونه نه بښي.