Tafsir al-Jalalayn · Al-Anbiyaa · آیت 1

Tafsir al-Jalalayn

سوره
Al-Anbiyaa
آیت
1 / 112
د کتاب ژبه
انګلیسي
ٱقۡتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمۡ وَهُمۡ فِي غَفۡلَةٖ مُّعۡرِضُونَ
Closer and closer to mankind comes their Reckoning: yet they heed not and they turn away.
اِقْتَرَبَ لِنَّاسِ هِسَابُهُمْ وَهُمْ فِي غَفْلَتِ مُّعْرِدُونْ
Nigh has drawn for mankind the people of Mecca the deniers of the Resurrection their reckoning on the Day of Resurrection yet they are heedless of it disregardful of the preparation required for it by way of embracing faith.
بېرته پورته

د حدیثونو له کتابتون څخه

حدیث
Narrated Abu Musa: That he was in the company of the Prophet (ﷺ) in one of the gardens of Medina and in the hand of the Prophet there was a stick, and he was striking (slowly) the water and the mud with it. A man came (at the gate of the garden) and asked permission to enter. The Prophet (ﷺ) said, "Open the gate for him and give him the glad tidings of entering Paradise. "I went, and behold! It was Abu Bakr. So I opened the gate for him and informed him of the glad tidings of entering Paradise. Then another man came and asked permission to enter. The Prophet (ﷺ) said, "Open the gate for him and give him the glad tidings of entering Paradise." Behold! It was `Umar. So I opened the gate for him and gave him the glad tidings of entering Paradise. Then another man came and asked permission to enter. The Prophet (ﷺ) was sitting in a leaning posture, so he sat up and said, "Open the gate for him and give him the glad tidings of entering Paradise with a calamity which will befall him or which will take place." I went, and behold ! It was `Uthman. So I opened the gate for him and gave him the glad tidings of entering Paradise and also informed him of what the Prophet (ﷺ) had said (about a calamity). `Uthman said, "Allah Alone Whose Help I seek (against that calamity).

د نن ورځې دعاګانې

اللَّهُمَّ أَحْيِنَا مُسْلِمِينَ ، وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ ، وَأَلْحِقْنَا بِالصَّالِحِينَ.

اللَّهُمَّ أَبْرِمْ لِهَذِهِ الْأُمَّةِ أَمْرَ رُشْدٍ ، يُعَزُّ فِيهِ أَهْلُ طَاعَتِكَ ، وَيُذَلُّ فِيهِ أَهْلُ مَعْصِيَتِكَ ، وَيُؤْمَرُ فِيهِ بِالْمَعْرُوفِ ، وَيُنْهَى فِيهِ عَنِ الْمُنْكَرِ.

اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِينَ.

ای الله! موږ مسلمانان ژوندي وساته، مسلمانان مو مړه کړه او له نېکانو سره مو یوځای کړه.

ای الله! د دې امت لپاره د سمې لارې داسې چارې برابرې کړه چې ستا د اطاعت کوونکو عزت او د نافرمانانو ذلت پکې وي، د نېکۍ امر او له بدۍ منع پکې وشي.

ای الله! پر خپل بنده او رسول محمد او د هغه پر ټولو کورنۍ او اصحابو درود، سلام او برکت نازل کړه.

اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ، خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ، وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ، أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَيَّ، وَأَبُوءُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي فَإِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ.
اې الله، ته زما رب يې، له تا پرته بل د عبادت وړ نشته. تا پيدا کړی يم او زه ستا بنده يم؛ تر خپل توانه ستا پر عهد او وعده ولاړ يم. له خپلو کړنو له شره ستا پناه غواړم، پر ما ستا نعمت اقراروم او پر خپلې ګناه اقرار کوم، نو ما وبښه؛ بېشکه له تا پرته بل څوک ګناهونه نه بښي.

"فَاطِرَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ أَنتَ وَلِيِّۦ فِي ٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةِۖ تَوَفَّنِي مُسۡلِمٗا وَأَلۡحِقۡنِي بِٱلصَّٰلِحِينَ⁠". [يُوسُفَ - 101].

اې د آسمانونو او ځمکې پيداکوونکي، ته په دنيا او آخرت کې زما سرپرست يې؛ ما مسلمان وفات کړه او له نېکانو سره مې يو ځای کړه. [يوسف - ۱۰۱].