معالم التنزيل/ البغوي · As-Saaffaat · آيت 116
معالم التنزيل/ البغوي
(ت 516 هـ)
(ت 516 هـ)
"إِنِّي تَوَكَّلۡتُ عَلَى ٱللَّهِ رَبِّي وَرَبِّكُمۚ مَّا مِن دَآبَّةٍ إِلَّا هُوَ ءَاخِذُۢ بِنَاصِيَتِهَآۚ إِنَّ رَبِّي عَلَىٰ صِرَٰطٖ مُّسۡتَقِيمٖ٥٦". [هُودٍ - 56].
بيشڪ مون الله تي ڀروسو ڪيو آهي جيڪو منهنجو ۽ توهان جو رب آهي. ڪوبه هلندڙ جاندار اهڙو ناهي جنهن جي پيشاني هن جي قبضي ۾ نه هجي؛ بيشڪ منهنجو رب سڌي واٽ تي آهي. [هود - ۵۶].
"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ١٩١ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ١٩٢ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ١٩٣ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ١٩٤ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].
اي اسان جا رب! تو هي سڀ بي مقصد پيدا نه ڪيو آهي؛ تون پاڪ آهين، سو اسان کي باهه جي عذاب کان بچاءِ. اي اسان جا رب! جنهن کي تون باهه ۾ داخل ڪرين تنهن کي بيشڪ رسوا ڪيو اٿيئي، ۽ ظالمن جا ڪي مددگار ناهن. اي اسان جا رب! اسان هڪ سڏيندڙ کي ٻڌو جيڪو ايمان ڏانهن سڏي رهيو هو ته پنهنجي رب تي ايمان آڻيو، سو اسان ايمان آندو. اي اسان جا رب! اسان جا گناهه بخش، اسان جون برايون اسان کان پري ڪر ۽ اسان کي نيڪن سان گڏ وفات ڏي. اي اسان جا رب! جيڪو تو پنهنجن رسولن ذريعي اسان سان وعدو ڪيو سو اسان کي عطا ڪر ۽ قيامت جي ڏينهن اسان کي رسوا نه ڪر؛ بيشڪ تون وعدو نٿو ٽوڙين. [آل عمران - ۱۹۱–۱۹۴].
توهان جا روزاني اذڪار، انٽرنيٽ کان سواءِ. مفت.
Android · iPhone · iPad
{ سَلَـٰمٌ عَلَىٰ إِبْرَٰهِيمَ * كَذَلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ * إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ * وَبَشَّرْنَـٰهُ بِإِسْحَـٰقَ نَبِيّاً مِّنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ } ، فمن جعل الذبيح إسماعيل قال: بشره بعد هذه القصة بإسحاق نبياً جزاءً لطاعته، ومن جعل الذبيح إسحاق قال: بُشِّرَ إبراهيم بنبوة إسحاق. رواه عكرمة عن ابن عباس. قال: بشر به مرتين حين ولد وحين نبئ.
{ وَبَـٰرَكْنَا عَلَيْهِ } ، يعني: على إبراهيم في أولاده، { وَعَلَىٰ إِسْحَـٰقَ } ، بكون أكثر الأنبياء من نسله، { وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ } ، أي: مؤمن، { وَظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ } ، أي: كافر، { مُبِينٌ } ،ظاهر.
قوله تعالى: { وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَـٰرُونَ } ، أنعمنا عليهما بالنبوة.
{ وَنَجَّيْنَـٰهُمَا وَقَوْمَهُمَا } ، بني إسرائيل، { مِنَ ٱلْكَرْبِ ٱلْعَظِيمِ } ، أي: الغم العظيم وهو الذي كانوا فيه من استعباد فرعون إيّاهم. وقيل: من الغرق.
{ وَنَصَرْنَـٰهُمْ } ، يعني: موسى وهارون وقومهما، { فَكَانُواْ هُمُ ٱلْغَـٰلِبُينَ } ، على القبط.
{ وَءَاتَيْنَـٰهُمَا ٱلْكِتَـٰبَ ٱلْمُسْتَبِينَ } , أي: المستنير وهو التوراة.
{ وَهَدَيْنَـٰهُمَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلْمُسْتَقِيمَ * وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِى ٱلأَخِرِينَ * سَلَـٰمٌ عَلَىٰ مُوسَىٰ وَهَـٰرُونَ * إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ * إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُؤْمِنِينَ }.