الكشاف/ الزمخشري · Al-Anbiyaa · آيت 49

الكشاف/ الزمخشري

(ت 538 هـ)

سورت
Al-Anbiyaa
آيت
49 / 112
ڪتاب جي ٻولي
عربي
ٱلَّذِينَ يَخۡشَوۡنَ رَبَّهُم بِٱلۡغَيۡبِ وَهُم مِّنَ ٱلسَّاعَةِ مُشۡفِقُونَ
Those who fear their Lord in their most secret thoughts, and who hold the Hour (of Judgment) in awe.
اَلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِلْغَيْبِ وَهُمْ مِنَ سَّاعَتِ مُشْفِقُونْ
محل { ٱلَّذِينَ } جرّ على الوصفية. أو نصب على المدح. أو رفع عليه.
مٿي واپس وڃو

حديث جي لائبريري مان

حديث
Narrated Isma`il: `Abdullah bin Abu `Aufa said: "Allah's Messenger (ﷺ) performed `Umra and we too performed `Umra along with him. When he entered Mecca he performed the Tawaf (of Ka`ba) and we too performed it along with him, and then he came to the As-Safa and Al-Marwa (i.e. performed the Sai) and we also came to them along with him. We were shielding him from the people of Mecca lest they may hit him with an arrow." A friend of his asked him (i.e. `Abdullah bin `Aufa), "Did the Prophet (ﷺ) enter the Ka`ba (during that `Umra)?" He replied in the negative. Then he said, "What did he (the Prophet (ﷺ) ) say about Khadija?" He (Abdullah bin `Aufa) said, "(He said) 'Give Khadija the good tidings that she will have a palace made of Qasab in Paradise and there will be neither noise nor any trouble in it."

اڄ جون دعائون
اللَّهُمَّ رَبَّ جَبْرَائِيلَ وَمِيكَائِيلَ وَإِسْرَافِيلَ، فَاطِرَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ عَٰلِمَ ٱلۡغَيۡبِ وَٱلشَّهَٰدَةِ أَنتَ تَحۡكُمُ بَيۡنَ عِبَادِكَ فِي مَا كَانُواْ فِيهِ يَخۡتَلِفُونَ، اهْدِنِي لِمَا اخْتُلِفَ فِيهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِكَ، إِنَّكَ تَهْدِي مَنْ تَشَاءُ إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ.
اي الله! جبريل، ميڪائيل ۽ اسرافيل جا رب، آسمانن ۽ زمين جا پيدا ڪندڙ، ڳجهي ۽ ظاهر جا ڄاڻندڙ! تون پنهنجن ٻانهن جي وچ ۾ انهن ڳالهين بابت فيصلو ڪرين ٿو جن ۾ هو اختلاف ڪندا هئا. پنهنجي اجازت سان مون کي ان حق ڏانهن هدايت ڏي جنهن ۾ اختلاف ڪيو ويو آهي؛ بيشڪ تون جنهن کي چاهين سڌي واٽ ڏيکارين ٿو.

"حَسۡبِيَ ٱللَّهُ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَۖ عَلَيۡهِ تَوَكَّلۡتُۖ وَهُوَ رَبُّ ٱلۡعَرۡشِ ٱلۡعَظِيمِ⁠ ". [التَّوْبَةُ - 129].

الله مون لاءِ ڪافي آهي، ان کان سواءِ ڪو به عبادت جو لائق ناهي. مون ان تي ڀروسو ڪيو آهي ۽ هو وڏي عرش جو رب آهي. [التوبة - ۱۲۹].

"رَبِّ إِنِّي ظَلَمۡتُ نَفۡسِي فَٱغۡفِرۡ لِي". [الْقَصَصِ - 16].

"رَبِّ بِمَآ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ فَلَنۡ أَكُونَ ظَهِيرٗا لِّلۡمُجۡرِمِينَ⁠". [الْقَصَصِ - 17].

"رَبِّ إِنِّي لِمَآ أَنزَلۡتَ إِلَيَّ مِنۡ خَيۡرٖ فَقِيرٞ⁠". [الْقَصَصِ - 24].

"رَبِّ ٱشۡرَحۡ لِي صَدۡرِي⁠ وَيَسِّرۡ لِيٓ أَمۡرِي⁠ وَٱحۡلُلۡ عُقۡدَةٗ مِّن لِّسَانِي⁠ يَفۡقَهُواْ قَوۡلِي⁠". [طه - 25-28].

اي منهنجا رب! بيشڪ مون پنهنجي نفس تي ظلم ڪيو، سو مون کي بخش. [القصص - ۱۶].

اي منهنجا رب! جيئن تو مون تي نعمت ڪئي، تيئن مان ڏوهارين جو ڪڏهن به مددگار نه ٿيندس. [القصص - ۱۷].

اي منهنجا رب! جيڪو خير تون مون ڏانهن نازل ڪرين تنهن جو مان محتاج آهيان. [القصص - ۲۴].

اي منهنجا رب! منهنجو سينو کولي ڏي، منهنجو ڪم آسان ڪر ۽ منهنجي زبان جي ڳنڍ کولي ڇڏ ته جيئن اهي منهنجي ڳالهه سمجهن. [طه - ۲۵–۲۸].