تفسير عبد الرزاق الصنعاني مصور /همام الصنعاني · Az-Zumar · آيت 33
تفسير عبد الرزاق الصنعاني مصور /همام الصنعاني
(ت 211 هـ)
(ت 211 هـ)
"رَبِّ إِنِّيٓ أَعُوذُ بِكَ أَنۡ أَسۡـَٔلَكَ مَا لَيۡسَ لِي بِهِۦ عِلۡمٞۖ وَإِلَّا تَغۡفِرۡ لِي وَتَرۡحَمۡنِيٓ أَكُن مِّنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ٤٧ ". [هُودٌ - 47].
اي منهنجا رب! مان ان کان تنهنجي پناهه گهران ٿو ته تو کان اهو گهران جنهن جو مون کي علم ناهي. ۽ جيڪڏهن تون مون کي نه بخشين ۽ مون تي رحم نه ڪرين ته مان نقصان وارن مان ٿيندس. [هود - ۴۷].
"رَبِّ أَوۡزِعۡنِيٓ أَنۡ أَشۡكُرَ نِعۡمَتَكَ ٱلَّتِيٓ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَيَّ وَأَنۡ أَعۡمَلَ صَٰلِحٗا تَرۡضَىٰهُ وَأَدۡخِلۡنِي بِرَحۡمَتِكَ فِي عِبَادِكَ ٱلصَّٰلِحِينَ١٩". [النَّمْلِ - 19].
اي منهنجا رب! مون کي توفيق ڏي ته تنهنجي ان نعمت جو شڪر ڪريان جيڪا تو مون تي ۽ منهنجي ماءُ پيءُ تي ڪئي، ۽ اهڙو نيڪ عمل ڪريان جنهن سان تون راضي ٿين، ۽ پنهنجي رحمت سان مون کي پنهنجن نيڪ ٻانهن ۾ داخل ڪر. [النمل - ۱۹].
اللَّهُمَّ أَحْيِنَا مُسْلِمِينَ ، وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ ، وَأَلْحِقْنَا بِالصَّالِحِينَ.
اللَّهُمَّ أَبْرِمْ لِهَذِهِ الْأُمَّةِ أَمْرَ رُشْدٍ ، يُعَزُّ فِيهِ أَهْلُ طَاعَتِكَ ، وَيُذَلُّ فِيهِ أَهْلُ مَعْصِيَتِكَ ، وَيُؤْمَرُ فِيهِ بِالْمَعْرُوفِ ، وَيُنْهَى فِيهِ عَنِ الْمُنْكَرِ.
اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِينَ.
اي الله! اسان کي مسلمان جي حالت ۾ زنده رک، مسلمان جي حالت ۾ وفات ڏي ۽ نيڪن سان گڏ ملاءِ.
اي الله! هن امت لاءِ اهڙو سڌي واٽ وارو معاملو تيار ڪر جنهن ۾ تنهنجي فرمانبردارن کي عزت ۽ نافرمانن کي ذلت ملي، نيڪيءَ جو حڪم ڏنو وڃي ۽ برائيءَ کان روڪيو وڃي.
اي الله! پنهنجي ٻانهي ۽ رسول محمد تي ۽ سندس سڀني گهر وارن ۽ صحابين تي درود، سلام ۽ برڪت نازل ڪر.
توهان جا روزاني اذڪار، انٽرنيٽ کان سواءِ. مفت.
Android · iPhone · iPad
2632- حدثنا عبد الرزاق، قال: أنبأنا ابن عُيَيْنة، عن منصور، قالَ: لمجاهِد: يا أبا الحجاج: { وَٱلَّذِي جَآءَ بِٱلصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ }: [الآية: 33]، قال: هم الذين يأتونَ القرآن، فيقولون: هذا الذي أعطيتمونَا، قد عملنا بما فيه.
2633- حدثنا عبد الرزاق، عن معمر، عن قتادة: أنَّ خالد بن الوليد مشى إلى العزَّى ليكسرَها بالفأس، فقال له قَيِّمُها: يا خالدُ إنَّها مَا يقُومُ لسبيلها شيء شدة، وإني أخافها عَلَيْكَ، فمشى إليْهَا خالِد فضرب أنفها حتَّى كَسَرَهَا بالفأسِ.