معالم التنزيل/ البغوي · Taa-Haa · Ayat 57
معالم التنزيل/ البغوي
(ت 516 هـ)
(ت 516 هـ)
"رَبِّ ٱنصُرۡنِي عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡمُفۡسِدِينَ٣٠". [الْعَنْكَبُوتِ - 30].
"رَبِّ نَجِّنِي وَأَهۡلِي مِمَّا يَعۡمَلُونَ١٦٩". [الشُّعَرَاءِ - 169].
Gusti abdi, tulungan abdi ngalawan jalma-jalma anu nyieun karuksakan. [Al-‘Ankabut - 30].
Gusti abdi, salametkeun abdi sareng kulawarga abdi tina naon anu aranjeunna lakukeun. [Asy-Syu‘ara - 169].
"حَسۡبِيَ ٱللَّهُ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَۖ عَلَيۡهِ تَوَكَّلۡتُۖ وَهُوَ رَبُّ ٱلۡعَرۡشِ ٱلۡعَظِيمِ١٢٩ ". [التَّوْبَةُ - 129].
Allah cekap pikeun abdi. Teu aya sesembahan anu leres iwal ti Anjeunna. Ka Anjeunna abdi tawakal, sareng Anjeunna Gusti anu kagungan Arasy anu agung. [At-Tawbah 129].
اللَّهُمَّ أَحْسِنْ عَاقِبَتَنَا فِي الْأُمُورِ كُلِّهَا ، وَأَجِرْنَا مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْآخِرَةِ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا ٱصۡرِفۡ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا.
اللَّهُمَّ رَبَّنَآ إِنَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْجَنَّةَ ، وَأَسْتَجِيرُ بِكَ مِنَ النَّارِ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ.
Ya Allah, saékeun ahir sadaya urusan kami sareng lindungan kami tina kahinaan dunya sareng siksa akhirat.
Ya Allah, Gusti kami, jauhkeun siksa Jahanam ti kami. Saleresna siksaanana téh tetep ngabeungkeut.
Ya Allah, Gusti kami, saleresna kami parantos iman, ku kituna hapunten dosa-dosa kami sareng lindungan kami tina siksa naraka.
Ya Allah, abdi nyuhunkeun sawarga ka Gusti sareng nyuhunkeun panangtayungan ka Gusti tina naraka.
Ya Allah, Gusti kami, pasihan kami naon anu parantos Gusti jangjikeun ka kami ngalangkungan para rasul Gusti, sareng ulah hinakeun kami dina dinten kiamat. Saleresna Gusti henteu mungkir jangji.
Zikir sapopoe, tanpa internét. Gratis.
Android · iPhone · iPad
{ قَالَ } ، يعني فرعون { أََجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ أَرْضِنَا } ، يعنى: مصر، { بِسِحْرِكَ يَٰمُوسَىٰ } ، أي أتريد أن تغلب على ديارنا فيكون لك الملك وتخرجنا منها.
{ فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهِ فَٱجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِداً } ، أي: فاضرب بيننا أجلاً وميقاتاً، { لاَّ نُخْلِفُهُ } ، قرأ أبو جعفر { لا نخلفْه } بجزمٍ، لا نجاوزه، { نَحْنُ وَلاَ أَنتَ مَكَاناً سُوًى } ، قرأ ابن عامر وعاصم وحمزة ويعقوب: { سُوىً } بضم السين، وقرأ الآخرون بكسرها، وهما لغتان مثل عُدَىٰ وعَدَىٰ وطُوَىً وطَوَى.
قال مقاتل وقتادة: مكاناً عدلاً بيننا وبينك.
وعن ابن عباس: نَصَفاً، ومعناه: تستوي مسافة الفريقين إليه.
قال مجاهد: منصفاً. وقال الكلبي: يعني سوى هذا المكان.
{ قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ ٱلزِّينَةِ } ، قال مجاهد، وقتادة، ومقاتل، والسدي: كان يوم عيد لهم يتزينون فيه، ويجتمعون في كل سنة. وقيل: هو يوم النيروز.
وقال ابن عباس وسعيد بن جبير: يوم عاشوراء.
{ وَأَن يُحْشَرَ ٱلنَّاسُ ضُحًى } ، أي: وقت الضحوة نهاراً جهاراً، ليكون أبعد من الريبة.