وَدَخَلَ جَنَّتَهُۥ وَهُوَ ظَالِمٞ لِّنَفۡسِهِۦ قَالَ مَآ أَظُنُّ أَن تَبِيدَ هَٰذِهِۦٓ أَبَدٗا ٣٥
He went into his garden in a state (of mind) unjust to his soul: He said, "I deem not that this will ever perish,
wadakhala jannatahu wahuwa zaalimun linafsihi qaala maa ’azunnu ’an tabiida haazihi ’abadan