تفسير كتاب الله العزيز/ الهواري · Al-Asr · Ayat 2
تفسير كتاب الله العزيز/ الهواري
(ت القرن 3 هـ)
(ت القرن 3 هـ)
"رَبِّ إِنِّي ظَلَمۡتُ نَفۡسِي فَٱغۡفِرۡ لِي". [الْقَصَصِ - 16].
"رَبِّ بِمَآ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ فَلَنۡ أَكُونَ ظَهِيرٗا لِّلۡمُجۡرِمِينَ١٧". [الْقَصَصِ - 17].
"رَبِّ إِنِّي لِمَآ أَنزَلۡتَ إِلَيَّ مِنۡ خَيۡرٖ فَقِيرٞ٢٤". [الْقَصَصِ - 24].
"رَبِّ ٱشۡرَحۡ لِي صَدۡرِي٢٥ وَيَسِّرۡ لِيٓ أَمۡرِي٢٦ وَٱحۡلُلۡ عُقۡدَةٗ مِّن لِّسَانِي٢٧ يَفۡقَهُواْ قَوۡلِي٢٨". [طه - 25-28].
Gusti abdi, saéstuna abdi parantos nganiaya diri sorangan; maka hampura abdi. [Al-Qasas - 16].
Gusti abdi, ku sabab nikmat anu Anjeun pasihkeun ka abdi, abdi moal janten panyokong jalma-jalma anu ngalakukeun kajahatan. [Al-Qasas - 17].
Gusti abdi, saéstuna abdi peryogi kana sagala kahadéan anu Anjeun turunkeun ka abdi. [Al-Qasas - 24].
Gusti abdi, lapangkeun dada abdi (25), gampangkeun urusan abdi (26), leupaskeun hiji cangreud tina létah abdi (27), supados aranjeunna ngartos cariosan abdi (28). [Taha - 25–28].
اللَّهُمَّ أَحْيِنَا مُسْلِمِينَ ، وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ ، وَأَلْحِقْنَا بِالصَّالِحِينَ.
اللَّهُمَّ أَبْرِمْ لِهَذِهِ الْأُمَّةِ أَمْرَ رُشْدٍ ، يُعَزُّ فِيهِ أَهْلُ طَاعَتِكَ ، وَيُذَلُّ فِيهِ أَهْلُ مَعْصِيَتِكَ ، وَيُؤْمَرُ فِيهِ بِالْمَعْرُوفِ ، وَيُنْهَى فِيهِ عَنِ الْمُنْكَرِ.
اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِينَ.
Ya Allah, jantenkeun kami hirup minangka Muslim, wafat minangka Muslim, sareng kumpulkeun kami sareng jalma-jalma anu saleh.
Ya Allah, tetepkeun pikeun umat ieu urusan anu leres, anu di jerona jalma anu taat ka Gusti dimulyakeun sareng jalma anu maksiat ka Gusti direndahkeun, kahadéan diparéntahkeun sareng kamungkaran dicegah.
Ya Allah, pasihan salawat, salam, sareng berkah ka hamba sareng utusan Gusti Muhammad, sareng ka kulawarga sareng sadaya sahabatna.
Zikir sapopoe, tanpa internét. Gratis.
Android · iPhone · iPad
{ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ } قوله تعالى: { وَالْعَصْرِ } أي: عصر النهار، وهو ما بين زوال الشمس إلى الليل. وهو قسم. { إِنَّ الإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ } أي: من الجنة. وقال بعضهم: لفي ضلال. ثم استثنى من الناس فقال: { إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْاْ بِالْحَقِّ } أي: بالتوحيد { وَتَوَاصَوْاْ بِالصَّبْرِ } أي: على الفرائض. وبعضهم يقول: { بِالْحَقِّ } أي: بالله { إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُواْ } فإنهم ليسوا في خسر من الجنة، وهم أهل الجنة.
ذكروا أن رجلين من أصحاب النبي عليه السلام إذا التقيا فأراد أن يفترقا أخذ كل واحد منهما بيد صاحبه، ثم قرأ كل واحد منهما سورة والعصر إلى آخرها.