خواطر محمد متولي الشعراوي · Yaseen · Ayat 72
خواطر محمد متولي الشعراوي
(ت 1419 هـ)
(ت 1419 هـ)
اللَّهُمَّ أَحْيِنَا مُسْلِمِينَ ، وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ ، وَأَلْحِقْنَا بِالصَّالِحِينَ.
اللَّهُمَّ أَبْرِمْ لِهَذِهِ الْأُمَّةِ أَمْرَ رُشْدٍ ، يُعَزُّ فِيهِ أَهْلُ طَاعَتِكَ ، وَيُذَلُّ فِيهِ أَهْلُ مَعْصِيَتِكَ ، وَيُؤْمَرُ فِيهِ بِالْمَعْرُوفِ ، وَيُنْهَى فِيهِ عَنِ الْمُنْكَرِ.
اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِينَ.
Ya Allah, jantenkeun kami hirup minangka Muslim, wafat minangka Muslim, sareng kumpulkeun kami sareng jalma-jalma anu saleh.
Ya Allah, tetepkeun pikeun umat ieu urusan anu leres, anu di jerona jalma anu taat ka Gusti dimulyakeun sareng jalma anu maksiat ka Gusti direndahkeun, kahadéan diparéntahkeun sareng kamungkaran dicegah.
Ya Allah, pasihan salawat, salam, sareng berkah ka hamba sareng utusan Gusti Muhammad, sareng ka kulawarga sareng sadaya sahabatna.
"رَبِّ إِنِّي ظَلَمۡتُ نَفۡسِي فَٱغۡفِرۡ لِي". [الْقَصَصِ - 16].
"رَبِّ بِمَآ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ فَلَنۡ أَكُونَ ظَهِيرٗا لِّلۡمُجۡرِمِينَ١٧". [الْقَصَصِ - 17].
"رَبِّ إِنِّي لِمَآ أَنزَلۡتَ إِلَيَّ مِنۡ خَيۡرٖ فَقِيرٞ٢٤". [الْقَصَصِ - 24].
"رَبِّ ٱشۡرَحۡ لِي صَدۡرِي٢٥ وَيَسِّرۡ لِيٓ أَمۡرِي٢٦ وَٱحۡلُلۡ عُقۡدَةٗ مِّن لِّسَانِي٢٧ يَفۡقَهُواْ قَوۡلِي٢٨". [طه - 25-28].
Gusti abdi, saéstuna abdi parantos nganiaya diri sorangan; maka hampura abdi. [Al-Qasas - 16].
Gusti abdi, ku sabab nikmat anu Anjeun pasihkeun ka abdi, abdi moal janten panyokong jalma-jalma anu ngalakukeun kajahatan. [Al-Qasas - 17].
Gusti abdi, saéstuna abdi peryogi kana sagala kahadéan anu Anjeun turunkeun ka abdi. [Al-Qasas - 24].
Gusti abdi, lapangkeun dada abdi (25), gampangkeun urusan abdi (26), leupaskeun hiji cangreud tina létah abdi (27), supados aranjeunna ngartos cariosan abdi (28). [Taha - 25–28].
Zikir sapopoe, tanpa internét. Gratis.
Android · iPhone · iPad
ثم تُختم هذه النِّعَم بقوله سبحانه { أَفَلاَ يَشْكُرُونَ } [يس: 73] هكذا بأسلوب الاستفهام ليجيبوا هم، فالله لا يقول لهم: اشكروني على هذه النِّعم إنما يقررهم: أهذه تستوجب الشكر أم لا؟ ثم لو شكرتم فسوف تتعرضون لعطاء آخر وزيادة:{ لَئِن شَكَرْتُمْ لأَزِيدَنَّكُمْ } [إبراهيم: 7]. إذن: كان يجب عليهم أن يشكروا الله على نِعَمه، وأن تدعوهم هذه النِّعَم إلى الإيمان بهذا الإله المنعِم الذي يُوالي عليهم نعمة ظاهرة وباطنة، ولِمَ لا والإنسان حينما يكون موظفاً يتقاضى أجره كل شهر من صاحب العمل لا بُدَّ أن يُحيِّيه كل يوم ويتودد إليه، فالمنعم بكل هذه النعم أفلا يستحق أنْ يُعبد وأنْ يُشكر؟ وليت الأمر ينتهي بهم عند حَدِّ عدم الشكر، إنما يحكي القرآن عنهم فيقول: { وَٱتَّخَذُواْ مِن دُونِ ٱللَّهِ... }.