وَلَا جُنَاحَ عَلَيۡكُمۡ فِيمَا عَرَّضۡتُم بِهِۦ مِنۡ خِطۡبَةِ ٱلنِّسَآءِ أَوۡ أَكۡنَنتُمۡ فِيٓ أَنفُسِكُمۡۚ عَلِمَ ٱللَّهُ أَنَّكُمۡ سَتَذۡكُرُونَهُنَّ وَلَٰكِن لَّا تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّآ أَن تَقُولُواْ قَوۡلٗا مَّعۡرُوفٗاۚ وَلَا تَعۡزِمُواْ عُقۡدَةَ ٱلنِّكَاحِ حَتَّىٰ يَبۡلُغَ ٱلۡكِتَٰبُ أَجَلَهُۥۚ وَٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ يَعۡلَمُ مَا فِيٓ أَنفُسِكُمۡ فَٱحۡذَرُوهُۚ وَٱعۡلَمُوٓاْ أَنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٞ ٢٣٥
There is no blame on you if ye make an offer of betrothal or hold it in your hearts. Allah knows that ye cherish them in your hearts: But do not make a secret contract with them except in terms Honourable, nor resolve on the tie of marriage till the term prescribed is fulfilled. And know that Allah Knoweth what is in your hearts, and take heed of Him; and know that Allah is Oft-forgiving, Most Forbearing.
walaa junaaha ‘alaykum fiimaa ‘arradtum bihi min khitbati annisaa’i ’aw ’aknantum fii ’anfusikum ‘alima allaahu ’annakum satazkuruunahunna walaakin laa tuwaa‘iduuhunna sirran ’illaa ’an taquuluu qawlan ma‘ruufan walaa ta‘zimuu ‘uqdata annikaahi hattaa yablugha alkitaabu ’ajalahu wa‘lamuu ’anna allaaha ya‘lamu maa fii ’anfusikum fahzaruuhu wa‘lamuu ’anna allaaha ghafuurun haliimun
أَنبا عبد الرحمن، قال: نا إِبراهيم، قال: ثنا آدم قال: نا ورقاءُ عن المغيرة عن الشعبي / 7ظ /، في قوله: { إِلاَّ أَن يَعْفُونَ } يعني المرأَة و { ٱلَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ ٱلنِّكَاحِ } [الآية: 237]، هو الولي.