التفسير الكبير / للإمام الطبراني · Al-Anbiyaa · Ayat 59
التفسير الكبير / للإمام الطبراني
(ت 360 هـ)
(ت 360 هـ)
"رَبِّ أَوۡزِعۡنِيٓ أَنۡ أَشۡكُرَ نِعۡمَتَكَ ٱلَّتِيٓ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَيَّ وَأَنۡ أَعۡمَلَ صَٰلِحٗا تَرۡضَىٰهُ وَأَدۡخِلۡنِي بِرَحۡمَتِكَ فِي عِبَادِكَ ٱلصَّٰلِحِينَ١٩". [النَّمْلِ - 19].
Gusti abdi, bimbing abdi supados tiasa nganuhunkeun nikmat Anjeun anu parantos dipasihkeun ka abdi sareng ka sepuh abdi, sareng supados ngalakukeun amal saleh anu Anjeun ridai. Lebetkeun abdi ku rahmat Anjeun kana golongan hamba-hamba Anjeun anu saleh. [An-Naml - 19].
"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ١٩١ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ١٩٢ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ١٩٣ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ١٩٤ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].
Duh Gusti kami, Gusti henteu nyiptakeun ieu kalayan sia-sia. Maha Suci Gusti, lindungan kami tina siksa naraka. Duh Gusti kami, saha waé anu Gusti lebetkeun ka naraka, tangtos Gusti parantos ngahina anjeunna, sareng jalma-jalma zalim henteu gaduh panulung. Duh Gusti kami, kami parantos ngadangu anu nyaur kana iman: Imanlah ka Gusti anjeun, teras kami iman. Duh Gusti kami, hapunten dosa-dosa kami, hapuskeun kalepatan kami, sareng wafatkeun kami sareng jalma-jalma anu saleh. Duh Gusti kami, pasihan kami naon anu parantos Gusti jangjikeun ka kami ngalangkungan para rasul Gusti, sareng ulah hinakeun kami dina dinten kiamat. Saleresna Gusti henteu mungkir jangji. [Ali Imran 191–194].
Zikir sapopoe, tanpa internét. Gratis.
Android · iPhone · iPad
فقالوا: ينبغي أن يكون ذلك الفتَى هو الذي كَسَرَها، { قَالُواْ فَأْتُواْ بِهِ }؛ بذلك الفتَى، { عَلَىٰ أَعْيُنِ }؛ أي مَرْأى مِنَ، { ٱلنَّاسِ }؛ لكي يشهدَ الذين عرفوهُ أنه يعيبُ الأصنامَ. وَقِيْلَ: إنه لَمَّا بلغَ النمرودَ وأشرافَ قومه ما فُعِلَ بأصنامِهم وما قالوهُ، في إبراهيمَ أنه هو الذي فعلَ ذلك، قال النمرودُ ومن معه: فَأْتُوا بهِ عَلَى أعْيُنِ النَّاسِ، { لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُونَ }؛ أنه هو الذي فعَلَ ذلك بهم، وكَرِهُوا أن يأخذوهُ بغيرِ بَيِّنَةٍ. وَقِيْلَ: معناه: لعلَّهم يشهدون ما يُصنَعُ به من العقوبةِ؛ أي يحضرون.