التأويلات النجمية في التفسير الإشاري الصوفي/ الإمام أحمد بن عمر · Al-Qiyaama · Ayat 27
التأويلات النجمية في التفسير الإشاري الصوفي/ الإمام أحمد بن عمر
(ت618 هـ)
(ت618 هـ)
"إِنِّي تَوَكَّلۡتُ عَلَى ٱللَّهِ رَبِّي وَرَبِّكُمۚ مَّا مِن دَآبَّةٍ إِلَّا هُوَ ءَاخِذُۢ بِنَاصِيَتِهَآۚ إِنَّ رَبِّي عَلَىٰ صِرَٰطٖ مُّسۡتَقِيمٖ٥٦". [هُودٍ - 56].
Saéstuna abdi tawakal ka Allah, Gusti abdi sareng Gusti anjeun sadaya. Teu aya hiji mahluk anu gerak iwal Anjeunna nyekel ubun-ubunna. Saéstuna Gusti abdi aya dina jalan anu lempeng. [Hud - 56].
اللَّهُمَّ رَبِّ أَوۡزِعۡنِيٓ أَنۡ أَشۡكُرَ نِعۡمَتَكَ ٱلَّتِيٓ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَيَّ وَأَنۡ أَعۡمَلَ صَٰلِحٗا تَرۡضَىٰهُ وَأَدۡخِلۡنِي بِرَحۡمَتِكَ فِي عِبَادِكَ ٱلصَّٰلِحِينَ.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ وَالْمُعَافَاةَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْهُدَى ، وَالتُّقَى ، وَالْعَفَافَ وَالْغِنَى.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ عِلْماً نَافِعًا ، وَرِزْقاً طَيِّباً ، وَعَمَلاً مُتَقَبَّلاً.
اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي ، وَعَافِنِي ، أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ ضِيقِ الْمَقَامِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ.
Ya Allah, Gusti abdi, ilhamkeun ka abdi supados mensyukuri nikmat Gusti anu parantos Gusti pasihkeun ka abdi sareng ka kadua kolot abdi, sareng supados ngalakukeun amal saleh anu Gusti ridai. Lebetkeun abdi ku rahmat Gusti ka golongan hamba-hamba Gusti anu saleh.
Ya Allah, abdi nyuhunkeun pangampura, kasalametan, sareng perlindungan di dunya sareng akhirat.
Ya Allah, abdi nyuhunkeun ka Gusti pituduh, takwa, kasucian diri, sareng kacukupan.
Ya Allah, abdi nyuhunkeun ka Gusti élmu anu mangpaat, rezeki anu saé, sareng amal anu ditampi.
Ya Allah, hapunten abdi, tuntun abdi, pasihan rezeki sareng kasalametan ka abdi. Abdi nyuhunkeun panangtayungan ka Allah tina heureutna tempat nangtung dina dinten kiamat.
"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ١٩١ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ١٩٢ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ١٩٣ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ١٩٤ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].
Duh Gusti kami, Gusti henteu nyiptakeun ieu kalayan sia-sia. Maha Suci Gusti, lindungan kami tina siksa naraka. Duh Gusti kami, saha waé anu Gusti lebetkeun ka naraka, tangtos Gusti parantos ngahina anjeunna, sareng jalma-jalma zalim henteu gaduh panulung. Duh Gusti kami, kami parantos ngadangu anu nyaur kana iman: Imanlah ka Gusti anjeun, teras kami iman. Duh Gusti kami, hapunten dosa-dosa kami, hapuskeun kalepatan kami, sareng wafatkeun kami sareng jalma-jalma anu saleh. Duh Gusti kami, pasihan kami naon anu parantos Gusti jangjikeun ka kami ngalangkungan para rasul Gusti, sareng ulah hinakeun kami dina dinten kiamat. Saleresna Gusti henteu mungkir jangji. [Ali Imran 191–194].
Zikir sapopoe, tanpa internét. Gratis.
Android · iPhone · iPad
{ وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ } [القيامة: 24]؛ أي: عابسة كالحة مغتمة قبيحة مكدرة من سوء أعمالهم، وقبح أفعالهم، وكدورة أخلاقهم، { تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ } [القيامة: 25] يظن أحد إن أراها أن إصابتها واهية، وهو بنفسه رأى وجهه ويتألم من مشاهدة وجهه القبيح العابس، ولا بد له من مشاهدته؛ لأنه كسبه لنفسه بنفسه، وهو غمر غائب عنه لمحة، بل صار عين وجوده القبح والألم، وهذا من العذاب الأليم نعوذ بالله منه.
{ كَلاَّ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ } [القيامة: 26]؛ يعني: حقاً إذا بلغت روح كل واحد ترقونه، { وَقِيلَ مَنْ رَاقٍ } [القيامة: 27] ولا راق له إلا الحق، { وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ } [القيامة: 28] ويتيقن صاحبه بأن لا راق له، وإن لا بد له من فراق الدنيا وهجرانها، { وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ } [القيامة: 29]؛ يعني: من الهيبة والشدة المتتابعة، وهذه حالة سيشاهدها السالك في أثناء سلوكه وقت ظهور قياسته، واشتغاله بما لا يعنيه في اليوم الذي وقعت له هذه الواقعة وهذه من أصعب الحالات، فينبغي للسالك إذا رجع في واقعته يستغفر مما كان عليه قلبه.
{ إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ } [القيامة: 30] لا ينفع لف الساق بالساق عن ساقه إلى ربه؛ لأن حضرة الرب مرجع الكل يساق الناس إليه شاءوا أم أبوا.