تيسير الكريم الرحمن في تفسير كلام المنان/ عبد الرحمن بن ناصر بن السعدي · Al-Muddaththir · Ayat 53
تيسير الكريم الرحمن في تفسير كلام المنان/ عبد الرحمن بن ناصر بن السعدي
(ت 1376هـ)
(ت 1376هـ)
"رَّبِّ ٱغۡفِرۡ لِي وَلِوَٰلِدَيَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيۡتِيَ مُؤۡمِنٗا وَلِلۡمُؤۡمِنِينَ وَٱلۡمُؤۡمِنَٰتِۖ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّٰلِمِينَ إِلَّا تَبَارَۢا٢٨". [نُوحٍ - 28].
"رَبِّ إِنِّيٓ أَعُوذُ بِكَ أَنۡ أَسۡـَٔلَكَ مَا لَيۡسَ لِي بِهِۦ عِلۡمٞۖ وَإِلَّا تَغۡفِرۡ لِي وَتَرۡحَمۡنِيٓ أَكُن مِّنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ٤٧". [هُودٍ - 47].
"رَّبِّ أَنزِلۡنِي مُنزَلٗا مُّبَارَكٗا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلۡمُنزِلِينَ٢٩". [الْمُؤْمِنُونَ - 29].
Gusti abdi, hampura abdi, kadua sepuh abdi, saha waé anu lebet ka bumi abdi dina kaayaan mukmin, sareng lalaki-lalaki mukmin sareng awéwé-awéwé mukmin. Ulah tambahkeun ka jalma-jalma zalim salian ti kabinasaan. [Nuh - 28].
Gusti abdi, saéstuna abdi nyuhunkeun panangtayungan ka Anjeun tina naroskeun ka Anjeun hal anu abdi henteu gaduh élmu ngeunaanana. Upami Anjeun henteu ngahampura sareng maparin rahmat ka abdi, abdi bakal kalebet jalma-jalma anu rugi. [Hud - 47].
Gusti abdi, tempatkeun abdi di tempat anu diberkahan, sareng Anjeun anu pangsaéna dina maparin tempat. [Al-Mu’minun - 29].
"رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذۡنَآ إِن نَّسِينَآ أَوۡ أَخۡطَأۡنَاۚ رَبَّنَا وَلَا تَحۡمِلۡ عَلَيۡنَآ إِصۡرٗا كَمَا حَمَلۡتَهُۥ عَلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبۡلِنَاۚ رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلۡنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهِۦۖ وَٱعۡفُ عَنَّا وَٱغۡفِرۡ لَنَا وَٱرۡحَمۡنَآۚ أَنتَ مَوۡلَىٰنَا فَٱنصُرۡنَا عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡكَٰفِرِينَ٢٨٦ ". [الْبَقَرَةُ - 286].
Duh Gusti kami, ulah hukum kami upami kami hilap atanapi kaliru. Duh Gusti kami, ulah bebankeun ka kami beban anu beurat sapertos anu parantos Gusti bebankeun ka jalma-jalma sateuacan kami. Duh Gusti kami, ulah bebankeun ka kami naon anu henteu sanggup kami tanggung. Hampura kami, pasihan pangampura ka kami, sareng welasan kami. Gusti pangreksa kami, ku kituna tulungan kami ngalawan jalma-jalma kafir. [Al-Baqarah 286].
Zikir sapopoe, tanpa internét. Gratis.
Android · iPhone · iPad
{ كَلاَّ إِنَّهُ تَذْكِرَةٌ } الضمير إما أن يعود على هذه السورة، أو على ما اشتملت عليه [من] هذه الموعظة، { فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُ } لأنه قد بين له السبيل، ووضح له الدليل. { وَمَا يَذْكُرُونَ إِلاَّ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ } فإن مشيئته نافذة عامة، لا يخرج عنها حادث قليل ولا كثير، ففيها رد على القدرية، الذين لا يدخلون أفعال العباد تحت مشيئة الله، والجبرية، الذين يزعمون أنه ليس للعبد مشيئة، ولا فعل حقيقة، وإنما هو مجبور على أفعاله، فأثبت تعالى للعباد مشيئةً حقيقة وفعلاً، وجعل ذلك تابعاً لمشيئته، { هُوَ أَهْلُ ٱلتَّقْوَىٰ وَأَهْلُ ٱلْمَغْفِرَةِ } أي: هو أهل أن يتقى ويعبد، لأنه الإله الذي لا تنبغي العبادة إلا له، وأهل أن يغفر لمن اتقاه واتبع رضاه.