التفسير الكبير / للإمام الطبراني · Al-Anbiyaa · Ayah 65
التفسير الكبير / للإمام الطبراني
(ت 360 هـ)
(ت 360 هـ)
اللَّهُمَّ أَحْسِنْ عَاقِبَتَنَا فِي الْأُمُورِ كُلِّهَا ، وَأَجِرْنَا مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْآخِرَةِ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا ٱصۡرِفۡ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا.
اللَّهُمَّ رَبَّنَآ إِنَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْجَنَّةَ ، وَأَسْتَجِيرُ بِكَ مِنَ النَّارِ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ.
O Allah, gawing mabuti ang aming kahihinatnan sa lahat ng gawain at iligtas kami sa kahihiyan sa mundong ito at sa parusa sa kabilang buhay.
O Allah, Panginoon namin, ilayo Mo sa amin ang parusa ng Impiyerno; tunay na ang parusa nito ay hindi mahihiwalay.
O Allah, Panginoon namin, tunay na kami ay sumampalataya, kaya patawarin Mo ang aming mga kasalanan at iligtas kami sa parusa ng Apoy.
O Allah, hinihiling ko sa Iyo ang Paraiso at humihingi ako ng Iyong proteksiyon mula sa Apoy.
O Allah, Panginoon namin, ibigay Mo sa amin ang ipinangako Mo sa amin sa pamamagitan ng Iyong mga Sugo at huwag Mo kaming ipahiya sa Araw ng Pagkabuhay na Muli; tunay na hindi Mo sinisira ang pangako.
"رَبِّ ٱشۡرَحۡ لِي صَدۡرِي٢٥ وَيَسِّرۡ لِيٓ أَمۡرِي٢٦ وَٱحۡلُلۡ عُقۡدَةٗ مِّن لِّسَانِي٢٧ يَفۡقَهُواْ قَوۡلِي٢٨ ". [طه - 25-28].
“Panginoon ko, paluwagin Mo ang aking dibdib, pagaanin ang aking gawain at kalagan ang pagkabuhol sa aking dila upang maunawaan nila ang aking sinasabi.” [Ta Ha 25–28]
"أَنِّي مَسَّنِيَ ٱلضُّرُّ وَأَنتَ أَرۡحَمُ ٱلرَّٰحِمِينَ٨٣". [الْأَنْبِيَاءِ - 83].
“Tunay na dinapuan ako ng pinsala at Ikaw ang Pinakamaawain sa mga maawain.” [Al-Anbiya 83]
Iyong pang-araw-araw na azkar, kahit walang internet. Libre.
Android · iPhone · iPad
وَقِيْلَ: معنى الآيةِ: تذكَّروا بقلوبهم، ورجَعُوا إلى عقولِهم، فقالوا: ما نراهُ إلاّ كما قالَ إنَّكُمْ أنْتُمُ الظَّالِمُونَ بعبادتِكم آلِهَةً لا تنطقُ ولا تبطشُ، ثُم أدركَتْهم الشقاوةُ، فعادوا إلى قولِهم الأوَّل وضلالِهم القديم، وهو قوله { ثُمَّ نُكِسُواْ عَلَىٰ رُءُوسِهِمْ } أي رُدُّوا إلى الكفرِ بعد أن أقَرُّوا على أنفسِهم بالظُّلم، فقالوا لإبراهيم: لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هَؤلاَء يَنْطِقُونَ فلذلِكَ كسرتَهم.
فلما اتَّجهت الْحُجَّةُ عليهم بإقرارهم، وبَّخَهُمْ إبراهيمُ و { قَالَ أَفَتَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لاَ يَنفَعُكُمْ شَيْئاً }؛ ولا يرزقُكم { وَلاَ يَضُرُّكُمْ }؛ إذا لَم تعبدوهُ، { أُفٍّ لَّكُمْ }؛ أي تَبّاً لكم، { وَلِمَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ }؛ أنَّ هذه الأصنامَ لا تستحقُّ العبادةَ، إذ هي أحجارٌ لا حركةَ لَها ولا بيانَ، أفليس لكم ذهنُ الإنسانيَّةِ.