الكشاف/ الزمخشري · Al-Anbiyaa · Ayet 73

الكشاف/ الزمخشري

(ت 538 هـ)

Sure
Al-Anbiyaa
Ayet
73 / 112
Kitap dili
Arapça
وَجَعَلۡنَٰهُمۡ أَئِمَّةٗ يَهۡدُونَ بِأَمۡرِنَا وَأَوۡحَيۡنَآ إِلَيۡهِمۡ فِعۡلَ ٱلۡخَيۡرَٰتِ وَإِقَامَ ٱلصَّلَوٰةِ وَإِيتَآءَ ٱلزَّكَوٰةِۖ وَكَانُواْ لَنَا عَٰبِدِينَ
Onları, emrimiz uyarınca doğru yolu gösteren önderler yaptık ve kendilerine hayırlı işler yapmayı, namaz kılmayı, zekât vermeyi vahyettik. Onlar, daima bize ibadet eden kimselerdi.
Veca’alnâhüm 'e'immeten yehdûne bi'emrinâ ve'evhaynâ 'ileyhim fi’le elhayrâti ve'ikâme essalâti ve'îtâ'e ezzekâti vekânû lenâ ’âbidîne
{ يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا } فيه أن من صلح ليكون قدوة في دين الله فالهداية محتومة عليه مأمور هو بها من جهة الله، ليس له أن يخل بها ويتثاقل عنها، وأول ذلك أن يهتدي بنفسه لأن الانتفاع بهداه أعم، والنفوس إلى الاقتداء بالمهدي أميل { فِعْلَ ٱلْخَيْرٰتِ } أصله أن تفعل الخيرات، ثم فعلا الخيرات، ثم فعل الخيرات. وكذلك إقام الصلاة وإيتاء الزكاة.
Yukarı dön

Hadis kütüphanesinden

Hadis
Abu Sa'id al-Khudri reported: A mention was made of his uncle Abu Talib before the Messenger of Allah (ﷺ) He said: My intercession may benefit him on the Day of Resurrection and he may be placed in the shallow part of the Fire which would reach his ankles and his brain would be boiling.
Sahih Muslim

Reference : Sahih Muslim 210 In-book reference : Book 1, Hadith 421 USC-MSA web (English) reference : Book 1, Hadith 411 (deprecated numbering scheme)

Hadisi ve kaynağını oku
Narrated Ibn `Abbas: The Prophet (ﷺ) arrived at Mecca and performed Tawaf of the Ka`ba and Sa`i between Safa and Marwa, but he did not go near the Ka`ba after his Tawaf till he returned from `Arafat.

Günün duaları

"إِنَّمَآ أَشۡكُواْ بَثِّي وَحُزۡنِيٓ إِلَى ٱللَّهِ". [يُوسُفَ - 86].

"Ben kederimi ve üzüntümü ancak Allah'a arz ederim.". [Yûsuf - 86].

"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ⁠ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ⁠ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ⁠ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ⁠ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].

“Rabbimiz! Sen bunları boş yere yaratmadın. Seni tesbih ederiz; bizi ateş azabından koru. Rabbimiz! Sen kimi ateşe sokarsan onu rezil etmişsindir; zalimlerin yardımcıları yoktur. Rabbimiz! Biz, Rabbinize iman edin diye imana çağıran bir davetçiyi işittik ve iman ettik. Rabbimiz! Günahlarımızı bağışla, kötülüklerimizi ört ve bizi iyilerle birlikte vefat ettir. Rabbimiz! Elçilerin aracılığıyla bize vaat ettiğini ver ve kıyamet günü bizi rezil etme. Şüphesiz sen sözünden dönmezsin.” [Âl-i İmrân 191–194].

رَبِّ أَعِنِّي وَلَا تُعِنْ عَلَيَّ، وَانْصُرْنِي وَلَا تَنْصُرْ عَلَيَّ، وَامْكُرْ لِي وَلَا تَمْكُرْ عَلَيَّ، وَاهْدِنِي وَيَسِّرِ الْهُدَى لِي، وَانْصُرْنِي عَلَى مَنْ بَغَى عَلَيَّ، رَبِّ اجْعَلْنِي لَكَ شَكَّارًا، لَكَ ذَكَّارًا، لَكَ رَهَّابًا، لَكَ مِطْوَاعًا، لَكَ مُخْبِتًا إِلَيْكَ أَوَّاهًا مُنِيبًا، رَبِّ تَقَبَّلْ تَوْبَتِي وَاغْسِلْ حَوْبَتِي وَأَجِبْ دَعْوَتِي وَثَبِّتْ حُجَّتِي وَسَدِّدْ لِسَانِي وَاهْدِ قَلْبِي وَاسْلُلْ سَخِيمَةَ صَدْرِي.
Rabbim! Bana yardım et, aleyhime yardım etme. Bana zafer ver, aleyhime zafer verme. Benim lehime tedbir kur, aleyhime tedbir kurma. Bana hidayet ver ve hidayeti benim için kolaylaştır. Bana haksızlık edene karşı yardım et. Rabbim! Beni Sana çok şükreden, Seni çok anan, Senden çok korkan, Sana çok itaat eden, Sana gönülden boyun eğen, Sana yönelip içtenlikle yalvaran bir kul eyle. Rabbim! Tövbemi kabul et, günahımı yıka, duamı kabul et, delilimi sağlamlaştır, dilimi doğru söylemeye yönelt, kalbime hidayet ver ve göğsümdeki kini çıkar.