الكشاف/ الزمخشري · Al-Anbiyaa · Ayah 76

الكشاف/ الزمخشري

(ت 538 هـ)

Surah
Al-Anbiyaa
Ayah
76 / 112
Èdè ìwé
Lárúbáwá
وَنُوحًا إِذۡ نَادَىٰ مِن قَبۡلُ فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ فَنَجَّيۡنَٰهُ وَأَهۡلَهُۥ مِنَ ٱلۡكَرۡبِ ٱلۡعَظِيمِ
(Remember) Noah, when he cried (to Us) aforetime: We listened to his (prayer) and delivered him and his family from great distress.
wanuuhan ʼis naadaa min kablu fastajabnaa lahu fanajjaynaahu waʼahlahu mina alkarbi al‘asiimi
{ مِن قَبْلُ } من قبل هؤلاء المذكورين. هو «نصر» الذي مطاوعه «انتصر» وسمعت هذليا يدعو على سارق اللهم انصرهم منه، أي اجعلهم منتصرين منه. والكرب الطوفان وما كان فيه من تكذيب قومه.
Padà sókè

Láti àkójọpọ̀ Hadith

Hadith
Abu Dharr reported: The Mu'adhdbin (the announcer of the hour of prayer) of the Messenger of Allah (ﷺ) called for the noon prayer. Upon this the Messenger of Allah (ﷺ) said: Let it cool down, let it cool down, or he said: Wait, wait for the intensity of heat is from the exhalation of Hell. When the heat is intense, delay the prayer till it becomes cooler. Abu Dharr said: (We waited) till we saw the shadow of the mounds.

Àdúrà òní

"إِنَّمَآ أَشۡكُواْ بَثِّي وَحُزۡنِيٓ إِلَى ٱللَّهِ". [يُوسُفَ - 86].

“Ọlọ́hun nìkan ni mo ń ṣàròyé ìrora ọkàn mi àti ìbànújẹ́ mi fún.” [Yusuf 12:86]

اللَّهُمَّ رَبِّ أَوۡزِعۡنِيٓ أَنۡ أَشۡكُرَ نِعۡمَتَكَ ٱلَّتِيٓ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَيَّ وَأَنۡ أَعۡمَلَ صَٰلِحٗا تَرۡضَىٰهُ وَأَدۡخِلۡنِي بِرَحۡمَتِكَ فِي عِبَادِكَ ٱلصَّٰلِحِينَ.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ وَالْمُعَافَاةَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْهُدَى ، وَالتُّقَى ، وَالْعَفَافَ وَالْغِنَى.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ عِلْماً نَافِعًا ، وَرِزْقاً طَيِّباً ، وَعَمَلاً مُتَقَبَّلاً.

اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي ، وَعَافِنِي ، أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ ضِيقِ الْمَقَامِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ.

Ọlọ́hun, Olúwa mi, jẹ́ kí n lè dúpẹ́ fún oore Rẹ tí O ṣe fún mi àti àwọn òbí mi, kí n sì ṣe iṣẹ́ rere tí inú Rẹ yóò dùn sí. Kí O sì fi àánú Rẹ kà mí sí ara àwọn ẹrú Rẹ olódodo. Ọlọ́hun, mo ń bẹ Ọ fún ìdáríjì, àlàáfíà àti ààbò kúrò nínú ìpọ́njú ní ayé àti ní ọjọ́ ìkẹyìn. Ọlọ́hun, mo ń bẹ Ọ fún ìtọ́sọ́nà, ìbẹ̀rù Ọ, ìwà mímọ́ àti ìtẹ́lọ́rùn tí ń mú kí n má ṣe nílò ẹlòmíràn. Ọlọ́hun, mo ń bẹ Ọ fún ìmọ̀ tí ń ṣàǹfààní, oúnjẹ àti ohun ìní tó dára, àti iṣẹ́ tí a gbà. Ọlọ́hun, dárí jì mí, tọ́ mi sí ọ̀nà títọ́, fún mi ní ohun ìní, kí O sì fún mi ní àlàáfíà. Mo ń wá ààbò lọ́dọ̀ Alláhù kúrò lọ́wọ́ híhámọ́ ibi ìdúró ní ọjọ́ àjíǹde.

"لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ⁠ ". [الْأَنْبِيَاءُ - 87].

“Kò sí ẹni tí ó yẹ ìjọ́sìn àfi Ìwọ; mímọ́ ni fún Ọ. Dájúdájú mo wà nínú àwọn alábòsí.” [Al-Anbiya 21:87]