تفسير القرآن/ ابن عبد السلام · Ar-Ra'd · Vers 17

تفسير القرآن/ ابن عبد السلام

(ت 660 هـ)

Sure
Ar-Ra'd
Vers
17 / 43
Sprache des Buches
Arabisch
أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءٗ فَسَالَتۡ أَوۡدِيَةُۢ بِقَدَرِهَا فَٱحۡتَمَلَ ٱلسَّيۡلُ زَبَدٗا رَّابِيٗاۖ وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيۡهِ فِي ٱلنَّارِ ٱبۡتِغَآءَ حِلۡيَةٍ أَوۡ مَتَٰعٖ زَبَدٞ مِّثۡلُهُۥۚ كَذَٰلِكَ يَضۡرِبُ ٱللَّهُ ٱلۡحَقَّ وَٱلۡبَٰطِلَۚ فَأَمَّا ٱلزَّبَدُ فَيَذۡهَبُ جُفَآءٗۖ وَأَمَّا مَا يَنفَعُ ٱلنَّاسَ فَيَمۡكُثُ فِي ٱلۡأَرۡضِۚ كَذَٰلِكَ يَضۡرِبُ ٱللَّهُ ٱلۡأَمۡثَالَ
Er sendet Wasser herab vom Himmel, auf daß die Täler durchströmt werden nach ihrem Maß, und die Flut trägt gischtend aufsteigenden Schaum. Und ein ähnlicher Schaum ist in dem, was sie im Feuer erhitzen im Verlangen nach Schmuck und Gerät. So verdeutlicht Allah Wahr und Falsch. Der Schaum aber, der vergeht wie Blasen; das aber, was den Menschen nützt es bleibt auf der Erde zurück. Also prägt Allah die Gleichnisse.
'Ansala mina assssamaa'i maa'an fassaalat 'awdijatun bikadarihaa fahtamala assssajlu sabadan raabijan wamimmaa juukiduuna ’alajhi fie annaari ibtighaa'a hiljatin 'aw mataa’in sabadun missluhu kasaalika jadribu allaahu alhakka walbaatila fa'ammaa assabadu fajashabu dschufaa'an wa'ammaa maa janfa’u annaassa fajamkussu fie al'ardi kasaalika jadribu allaahu al'amssaala
{ بِقَدَرِهَا } الكبير بقدره والصغير بقدره { رَّابِياً } مرتفعاً { حِلْيَةٍ } الذهب والفضة { أو مَتَاعٍ } الصفر والنحاس. { زَبَدٌ } خبث كزبد الماء الذي لا ينتفع به { جُفَآءً } منتشفاً، أو جافياً على وجه الأرض، أو ممحقاً ومن قرأ { جُفالاً } أخذه من قولهم: انجفلت القدر إذا قذفت بزبدها. شبه الله ـ تعالى ـ الحق بالماء وما خلص من المعادن فإنهما يبقيان للانتفاع بهما، وشبه الباطل بزبد الماء وخبث الحديد الذاهبين غير منتفع بهما.
Nach oben