تفسير القرآن/ ابن عبد السلام · Ar-Ra'd · آیه 17

تفسير القرآن/ ابن عبد السلام

(ت 660 هـ)

سوره
Ar-Ra'd
آیه
17 / 43
زبان کتاب
عربی
أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءٗ فَسَالَتۡ أَوۡدِيَةُۢ بِقَدَرِهَا فَٱحۡتَمَلَ ٱلسَّيۡلُ زَبَدٗا رَّابِيٗاۖ وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيۡهِ فِي ٱلنَّارِ ٱبۡتِغَآءَ حِلۡيَةٍ أَوۡ مَتَٰعٖ زَبَدٞ مِّثۡلُهُۥۚ كَذَٰلِكَ يَضۡرِبُ ٱللَّهُ ٱلۡحَقَّ وَٱلۡبَٰطِلَۚ فَأَمَّا ٱلزَّبَدُ فَيَذۡهَبُ جُفَآءٗۖ وَأَمَّا مَا يَنفَعُ ٱلنَّاسَ فَيَمۡكُثُ فِي ٱلۡأَرۡضِۚ كَذَٰلِكَ يَضۡرِبُ ٱللَّهُ ٱلۡأَمۡثَالَ
خداوند از آسمان آبى فرستاد; و از هر دره و رودخانه‏اى به اندازه آنها سيلابى جارى شد; سپس سيل بر روى خود كفى حمل كرد; و از آنچه (در كوره‏ها،) براى به دست آوردن زينت آلات يا وسايل زندگى، آتش روى آن روشن مى‏كنند نيز كفهايى مانند آن به وجود مى‏آيد -خداوند، حق و باطل را چنين مثل مى‏زند!- اما كفها به بيرون پرتاب مى‏شوند، ولى‏آنچه به مردم سود مى‏رساند ( آب يا فلز خالص ) در زمين مى‏ماند; خداوند اينچنين مثال مى‏زند!
اَنْزَلَ مِنَ سَّمَاءِ مَاءَنْ فَسَالَتْ اَوْدِیَتُمْ بِقَدَرِهَا فَحْتَمَلَ سَّیْلُ زَبَدَنْ رَابِیَ وَمِمَّا یُوقِدُونَ عَلَیْهِ فِ نَّارِ بْتِغَاءَ حِلْیَتِنْ اَوْ مَتَاعِنْ زَبَدُنْ مِثْلُهُو کَذَالِکَ یَدْرِبُ لَّاهُ لْحَقَّ وَلْبَاطِلَ فَاَمَّ زَّبَدُ فَیَذْهَبُ جُفَاءَنْ وَاَمَّا مَا یَنْفَعُ نَّاسَ فَیَمْکُثُ فِ لْءَرْدِ کَذَالِکَ یَدْرِبُ لَّاهُ لْءَمْثَالْ
{ بِقَدَرِهَا } الكبير بقدره والصغير بقدره { رَّابِياً } مرتفعاً { حِلْيَةٍ } الذهب والفضة { أو مَتَاعٍ } الصفر والنحاس. { زَبَدٌ } خبث كزبد الماء الذي لا ينتفع به { جُفَآءً } منتشفاً، أو جافياً على وجه الأرض، أو ممحقاً ومن قرأ { جُفالاً } أخذه من قولهم: انجفلت القدر إذا قذفت بزبدها. شبه الله ـ تعالى ـ الحق بالماء وما خلص من المعادن فإنهما يبقيان للانتفاع بهما، وشبه الباطل بزبد الماء وخبث الحديد الذاهبين غير منتفع بهما.
بازگشت به بالا