معالم التنزيل/ البغوي · Al-Anbiyaa · آیه 50
معالم التنزيل/ البغوي
(ت 516 هـ)
وَهَٰذَا ذِكۡرٞ مُّبَارَكٌ أَنزَلۡنَٰهُۚ أَفَأَنتُمۡ لَهُۥ مُنكِرُونَ
(ت 516 هـ)
از کتابخانه حدیث
دعاهای امروز"رَبَّنَا ظَلَمۡنَآ أَنفُسَنَا وَإِن لَّمۡ تَغۡفِرۡ لَنَا وَتَرۡحَمۡنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ". [الْأَعْرَافِ - 23].
پروردگارا بر خود ستم کردیم و اگر ما را نیامرزی و بر ما رحم نکنی از زیانکاران خواهیم بود. [اعراف، ۲۳]
اللَّهُمَّ أَحْسِنْ عَاقِبَتَنَا فِي الْأُمُورِ كُلِّهَا ، وَأَجِرْنَا مِنْ خِزْيِ الدُّنْيَا وَعَذَابِ الْآخِرَةِ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا ٱصۡرِفۡ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا.
اللَّهُمَّ رَبَّنَآ إِنَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ.
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْجَنَّةَ ، وَأَسْتَجِيرُ بِكَ مِنَ النَّارِ.
اللَّهُمَّ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ.
خدایا سرانجام ما را در همه کارها نیکو گردان و ما را از خواری دنیا و عذاب آخرت پناه بده.
خدایا پروردگارا عذاب دوزخ را از ما دور کن؛ همانا عذاب آن پایدار است.
خدایا پروردگارا ما ایمان آوردیم؛ پس گناهانمان را بیامرز و ما را از عذاب آتش نگاه دار.
خدایا بهشت را از تو می‌خواهم و از آتش به تو پناه می‌برم.
خدایا پروردگارا آنچه را به وسیله پیامبرانت به ما وعده داده‌ای به ما عطا کن و در روز قیامت رسوایمان مکن؛ همانا تو خلاف وعده نمی‌کنی.
اذکار روزانه شما، بدون انترنت و رایگان.
Android iPhone iPad
ومن قال: المراد بالفرقان التوراة، قال: الواو في قوله: { وَضِيَآءً } ، زائدة مقحمة، معناه: آتيناه التوراة ضياء، وقيل: هو صفة أخرى للتوراة، { وَذِكْراً } ، تذكيراً، { لِّلْمُتَّقِينَ }.
{ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِٱلْغَيْبِ } ، أي يخافونه ولم يروه، { وَهُم مِّنَ ٱلسَّاعَةِ مُشْفِقُونَ } ، خائفون.
{ وَهَـٰذَا ذِكْرٌ مُّبَارَكٌ أَنزَلْنَـٰهُ } ، يعني القرآن وهو ذكر لمن يذكر به، مبارك يتبرك به ويطلب منه الخير، { أَفَأَنْتُمْ } ، يا أهل مكة، { لَهُ مُنكِرُونَ } ، جاحدون، وهذا استفهام توبيخ وتعيير.
قوله عزّ وجلّ: { وَلَقَدْ ءَاتَيْنَآ إِبْرَٰهِيمَ رُشْدَهُ } ، قال القرطبي: أي صلاحه، { مَن قَبْلُ } ، أي من قبل موسى وهارون، وقال المفسرون: رشده، أي هداه من قبل أي من قبل البلوغ، وهو حين خرج من السرب وهو صغير، يريد هَديناه صغيراً كما قال تعالى ليحيى عليه السلام:{ وَآتَيْنَاهُ ٱلْحُكْمَ صَبِيّاً } [مريم: 12]، { وَكُنَّا بِهِ عَـٰلِمِينَ } ، أنه أهل للهداية والنبوة.