معالم التنزيل/ البغوي · Al-Anbiyaa · الْآيَةُ 50
معالم التنزيل/ البغوي
(ت 516 هـ)
(ت 516 هـ)
"رَبِّ ٱنصُرۡنِي عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡمُفۡسِدِينَ٣٠". [الْعَنْكَبُوتِ - 30].
"رَبِّ نَجِّنِي وَأَهۡلِي مِمَّا يَعۡمَلُونَ١٦٩". [الشُّعَرَاءِ - 169].
"اے مےٚ رَبِّ، مےٚ مدد کَر فساد کرن وٲلۍ قومہِ خلاف۔". [الْعَنْكَبُوتِ - 30].
"اے مےٚ رَبِّ، مےٚ تہٕ مےٚ کُٹمُب نَجات دِیِو تِمَن ہُنٛد کَمَن نِش۔". [الشُّعَرَاءِ - 169].
"رَبَّنَا مَا خَلَقۡتَ هَٰذَا بَٰطِلٗا سُبۡحَٰنَكَ فَقِنَا عَذَابَ ٱلنَّارِ١٩١ رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدۡخِلِ ٱلنَّارَ فَقَدۡ أَخۡزَيۡتَهُۥۖ وَمَا لِلظَّٰلِمِينَ مِنۡ أَنصَارٖ١٩٢ رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعۡنَا مُنَادِيٗا يُنَادِي لِلۡإِيمَٰنِ أَنۡ ءَامِنُواْ بِرَبِّكُمۡ فَـَٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغۡفِرۡ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرۡ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلۡأَبۡرَارِ١٩٣ رَبَّنَا وَءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَىٰ رُسُلِكَ وَلَا تُخۡزِنَا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۖ إِنَّكَ لَا تُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ١٩٤ ". [آلُ عِمْرَانَ - 191-194].
"سٲنِس آقا، ژے چھُنہٕ یہِ بیکار بنوومُت۔ تۅہہِ ہُند جلال آسُن، تہٕ اسہِ بچاوکھ نار کِس عذابَس نِش۔ اے اے یس تہِ شخص بھی آتش میں بَناوان چھُ، سُہ چھُ بے عزتی کٔرمٕژ، تہٕ ظالمَن ہُند کانہہ تہِ مددگار چھُنہٕ۔ سانہِ خداوند، پٔزۍ پٲٹھۍ، اسہِ بوز اکھ کال کرن وول یُس ایمانس کُن بلاوان چُھ، 'پننِس پروردگارس پیٹھ یقین کرو' تہٕ أسۍ چھِ پژھ پٲٹھۍ۔ اے خداوند، سانہِ گۅناہ معافی دِن تہٕ سانہِ عذابَن ہُند کفارہ دِز، تہٕ اسہِ کرِ نیک کارن سٍتۍ مرُن۔ اے خداوند، یُس وعدہ ژے پننین رسولن ہندِ ذریعہ دِژ اسہِ دِیُت تہٕ قیامت دوہ مہ کر اسہِ بے عزتی کرنہٕ۔ پٔزۍ پٲٹھۍ، تُہۍ چھِو نہٕ پننِس وعدس منٛز ناکام گٔژھان"۔ [العمران - 191-194]۔
اے اللہٰ، آسمانن ہُند پروردگار، زمینُک رب تہٕ عرشُک عظیم خداوند، سون رب تہٕ پرٮ۪تھ کُنہِ چیزُک پروردگار، بیج تہٕ دانہٕ پھٹراون وول، توریت، انجیل تہٕ معیارُک انکشاف کرن وول، بہٕ چھُس ژے نِش پریتھ کُنہِ چیزٕچ برائی نِش پناہ طلب کران یتھ پیٹھ توے اختیار چھُ۔ اے اللہ، تو چھہ گۅڈنچہ تہ توے برونہہ کنہِ چھہ نہ کانہہ چیز۔ تُہۍ چھِو ٲخری ، لہذا چھُنہٕ ژے پتہٕ کیٚنٛہہ تہِ۔ تُہۍ چھِو ظٲہِر، اَمہِ مۄکھٕ چھُنہٕ ژےٚ پٮ۪ٹھٕ کیٚنٛہہ تہِ؛ تہٕ تُہۍ چھِو پوشید، لہذا چھُنہٕ توے نیبر کانہہ تہِ۔ سانہِ خٲطرٕ کٔرِو سون قرضہٕ ادا تہٕ اسہِ غریبی نِش مالا مال۔
أذكارك دون إنترنت. مجانًا.
Android · iPhone · iPad
ومن قال: المراد بالفرقان التوراة، قال: الواو في قوله: { وَضِيَآءً } ، زائدة مقحمة، معناه: آتيناه التوراة ضياء، وقيل: هو صفة أخرى للتوراة، { وَذِكْراً } ، تذكيراً، { لِّلْمُتَّقِينَ }.
{ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِٱلْغَيْبِ } ، أي يخافونه ولم يروه، { وَهُم مِّنَ ٱلسَّاعَةِ مُشْفِقُونَ } ، خائفون.
{ وَهَـٰذَا ذِكْرٌ مُّبَارَكٌ أَنزَلْنَـٰهُ } ، يعني القرآن وهو ذكر لمن يذكر به، مبارك يتبرك به ويطلب منه الخير، { أَفَأَنْتُمْ } ، يا أهل مكة، { لَهُ مُنكِرُونَ } ، جاحدون، وهذا استفهام توبيخ وتعيير.
قوله عزّ وجلّ: { وَلَقَدْ ءَاتَيْنَآ إِبْرَٰهِيمَ رُشْدَهُ } ، قال القرطبي: أي صلاحه، { مَن قَبْلُ } ، أي من قبل موسى وهارون، وقال المفسرون: رشده، أي هداه من قبل أي من قبل البلوغ، وهو حين خرج من السرب وهو صغير، يريد هَديناه صغيراً كما قال تعالى ليحيى عليه السلام:{ وَآتَيْنَاهُ ٱلْحُكْمَ صَبِيّاً } [مريم: 12]، { وَكُنَّا بِهِ عَـٰلِمِينَ } ، أنه أهل للهداية والنبوة.