وَإِذۡ قَالَ إِبۡرَٰهِـۧمُ رَبِّ ٱجۡعَلۡ هَٰذَا بَلَدًا ءَامِنٗا وَٱرۡزُقۡ أَهۡلَهُۥ مِنَ ٱلثَّمَرَٰتِ مَنۡ ءَامَنَ مِنۡهُم بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِۚ قَالَ وَمَن كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُۥ قَلِيلٗا ثُمَّ أَضۡطَرُّهُۥٓ إِلَىٰ عَذَابِ ٱلنَّارِۖ وَبِئۡسَ ٱلۡمَصِيرُ ١٢٦
و (به ياد آوريد) هنگامى را كه ابراهيم عرض كرد: «پروردگارا! اين سرزمين را شهر امنى قرار ده! و اهل آن را -آنها كه به خدا و روز بازپسين، ايمان آوردهاند- از ثمرات (گوناگون)، روزى ده! سذللّه (گفت:) «ما دعاى تو را اجابت كرديم; و مؤمنان را از انواع بركات، بهرهمند ساختيم; (اما به آنها كه كافر شدند، بهره كمى خواهيم داد; سپس آنها را به عذاب آتش مىكشانيم; و چه بد سرانجامى دارند»
وَاِذْ قَالَ اِبْرَاهِیمُ رَبِّ جْعَلْ هَاذَا بَلَدَنْ آمِنَنْ وَرْزُقْ اَهْلَهُو مِنَ ثَّمَرَاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِلَّاهِ وَلْیَوْمِ لْءَاخِرِ قَالَ وَمَنْ کَفَرَ فَاُمَتِّعُهُو قَلِیلَنْ ثُمَّ اَدْطَرُّهُو اِلَا عَذَابِ نَّارِ وَبِئْسَ لْمَصِیرْ