وَلَوۡ أَنَّ قُرۡءَانٗا سُيِّرَتۡ بِهِ ٱلۡجِبَالُ أَوۡ قُطِّعَتۡ بِهِ ٱلۡأَرۡضُ أَوۡ كُلِّمَ بِهِ ٱلۡمَوۡتَىٰۗ بَل لِّلَّهِ ٱلۡأَمۡرُ جَمِيعًاۗ أَفَلَمۡ يَاْيۡـَٔسِ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ أَن لَّوۡ يَشَآءُ ٱللَّهُ لَهَدَى ٱلنَّاسَ جَمِيعٗاۗ وَلَا يَزَالُ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ تُصِيبُهُم بِمَا صَنَعُواْ قَارِعَةٌ أَوۡ تَحُلُّ قَرِيبٗا مِّن دَارِهِمۡ حَتَّىٰ يَأۡتِيَ وَعۡدُ ٱللَّهِۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُخۡلِفُ ٱلۡمِيعَادَ ٣١
اگر بوسيل; قرآن، كوهها به حركت درآيند يا زمينها قطعه قطعه شوند، يا بوسيل; آن با مردگان سخن گفته شود، (باز هم ايمان نخواهند آورد!) ولى همه كارها در اختيار خداست! آيا آنها كه ايمان آوردهاند نمىدانند كه اگر خدا بخواهد همه مردم را (به اجبار) هدايت مىكند (اما هدايت اجبارى سودى ندارد)! و پيوسته بلاهاى كوبندهاى بر كافران بخاطر اعمالشان وارد مىشود، و يا بنزديكى خانه آنها فرود مىآيد، تا وعده (نهايى) خدا فرا رسد; به يقين خداوند در وعد; خود تخلف نمىكند!
وَلَوْ اَنَّ قُرْءَانَنْ سُیِّرَتْ بِهِ لْجِبَالُ اَوْ قُطِّعَتْ بِهِ لْءَرْدُ اَوْ کُلِّمَ بِهِ لْمَوْتَا بَلْ لِلَّاهِ لْءَمْرُ جَمِیعَنْ اَفَلَمْ یَیْءَسِ لَّذِینَ آمَنُو اَنْ لَوْ یَشَاءُ لَّاهُ لَهَدَ نَّاسَ جَمِیعَ وَلَا یَزَالُ لَّذِینَ کَفَرُو تُصِیبُهُمْ بِمَا صَنَعُو قَارِعَتُنْ اَوْ تَحُلُّ قَرِیبَ مِّنْ دَارِهِمْ حَتَّا یَءْتِیَ وَعْدُ لَّاهِ اِنَّ لَّاهَ لَا یُخْلِفُ لْمِیعَادْ
( ألم ييأس الأقوام أني أنا ابنه ) ( وإن كنت عن أرض العشيرة نائياً ) أو ييأس قيل هي لغة جرهم. { لَهَدَى النَّاسَ } إلى الإيمان، أو الجنة { قَارِعَةٌ } تقرعهم من العذاب والبلاء، أو سرايا الرسول صلى الله عليه وسلم { أَوْ تَحُلُّ } أنت يا محمد " ع " ، أو القارعة { وَعْدُ اللَّهِ } القيامة، أو فتح مكة " ع ".