أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءٗ فَسَالَتۡ أَوۡدِيَةُۢ بِقَدَرِهَا فَٱحۡتَمَلَ ٱلسَّيۡلُ زَبَدٗا رَّابِيٗاۖ وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيۡهِ فِي ٱلنَّارِ ٱبۡتِغَآءَ حِلۡيَةٍ أَوۡ مَتَٰعٖ زَبَدٞ مِّثۡلُهُۥۚ كَذَٰلِكَ يَضۡرِبُ ٱللَّهُ ٱلۡحَقَّ وَٱلۡبَٰطِلَۚ فَأَمَّا ٱلزَّبَدُ فَيَذۡهَبُ جُفَآءٗۖ وَأَمَّا مَا يَنفَعُ ٱلنَّاسَ فَيَمۡكُثُ فِي ٱلۡأَرۡضِۚ كَذَٰلِكَ يَضۡرِبُ ٱللَّهُ ٱلۡأَمۡثَالَ ١٧
خداوند از آسمان آبى فرستاد; و از هر دره و رودخانهاى به اندازه آنها سيلابى جارى شد; سپس سيل بر روى خود كفى حمل كرد; و از آنچه (در كورهها،) براى به دست آوردن زينت آلات يا وسايل زندگى، آتش روى آن روشن مىكنند نيز كفهايى مانند آن به وجود مىآيد -خداوند، حق و باطل را چنين مثل مىزند!- اما كفها به بيرون پرتاب مىشوند، ولىآنچه به مردم سود مىرساند ( آب يا فلز خالص ) در زمين مىماند; خداوند اينچنين مثال مىزند!
اَنْزَلَ مِنَ سَّمَاءِ مَاءَنْ فَسَالَتْ اَوْدِیَتُمْ بِقَدَرِهَا فَحْتَمَلَ سَّیْلُ زَبَدَنْ رَابِیَ وَمِمَّا یُوقِدُونَ عَلَیْهِ فِ نَّارِ بْتِغَاءَ حِلْیَتِنْ اَوْ مَتَاعِنْ زَبَدُنْ مِثْلُهُو کَذَالِکَ یَدْرِبُ لَّاهُ لْحَقَّ وَلْبَاطِلَ فَاَمَّ زَّبَدُ فَیَذْهَبُ جُفَاءَنْ وَاَمَّا مَا یَنْفَعُ نَّاسَ فَیَمْکُثُ فِ لْءَرْدِ کَذَالِکَ یَدْرِبُ لَّاهُ لْءَمْثَالْ