ضُرِبَتۡ عَلَيۡهِمُ ٱلذِّلَّةُ أَيۡنَ مَا ثُقِفُوٓاْ إِلَّا بِحَبۡلٖ مِّنَ ٱللَّهِ وَحَبۡلٖ مِّنَ ٱلنَّاسِ وَبَآءُو بِغَضَبٖ مِّنَ ٱللَّهِ وَضُرِبَتۡ عَلَيۡهِمُ ٱلۡمَسۡكَنَةُۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمۡ كَانُواْ يَكۡفُرُونَ بِـَٔايَٰتِ ٱللَّهِ وَيَقۡتُلُونَ ٱلۡأَنۢبِيَآءَ بِغَيۡرِ حَقّٖۚ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَواْ وَّكَانُواْ يَعۡتَدُونَ ١١٢
هر جا يافت شوند، مهر ذلت بر آنان خورده است; مگر با ارتباط به خدا، (و تجديد نظر در روش ناپسند خود،) و (يا) با ارتباط به مردم (و وابستگى به اين و آن); و به خشم خدا، گرفتار شدهاند; و مهر بيچارگى بر آنها زده شده; چرا كه آنها به آيات خدا، كفر مى بناحق مىكشتند. اينها بخاطر آن است كه گناه كردند; و (به حقوق ديگران،) تجاوز مىنمودند.
دُرِبَتْ عَلَیْهِمُ ذِّلَّتُ اَیْنَ مَا ثُقِفُو اِلَّا بِحَبْلِ مِّنَ لَّاهِ وَحَبْلِ مِّنَ نَّاسِ وَبَاءُو بِغَدَبِ مِّنَ لَّاهِ وَدُرِبَتْ عَلَیْهِمُ لْمَسْکَنَتُ ذَالِکَ بِءَنَّهُمْ کَانُو یَکْفُرُونَ بِءَایَاتِ لَّاهِ وَیَقْتُلُونَ لْءَمْبِیَاءَ بِغَیْرِ حَقِّنْ ذَالِکَ بِمَا عَصَوْ وَکَانُو یَعْتَدُونْ