فَإِذَا مَسَّ ٱلۡإِنسَٰنَ ضُرّٞ دَعَانَا ثُمَّ إِذَا خَوَّلۡنَٰهُ نِعۡمَةٗ مِّنَّا قَالَ إِنَّمَآ أُوتِيتُهُۥ عَلَىٰ عِلۡمِۭۚ بَلۡ هِيَ فِتۡنَةٞ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ ٤٩
هنگامى كه انسان را زيانى رسد، ما را (براى حل مشكلش) مىخواند; سپس هنگامى كه از جانب خود به او نعمتى دهيم، مىگويد: «اين نعمت را بخاطر كاردانى خودم به من دادهاند»; ولى اين وسيله آزمايش (آنها) است، اما بيشترشان نمىدانند.
فَاِذَا مَسَّ لْءِنْسَانَ دُرُّنْ دَعَانَا ثُمَّ اِذَا خَوَّلْنَاهُ نِعْمَتَنْ مِنَّا قَالَ اِنَّمَا اُوتِیتُهُو عَلَا عِلْمِنْ بَلْ هِیَ فِتْنَتُ وَلَاکِنَّ اَکْثَرَهُمْ لَا یَعْلَمُونْ