وَإِنِ ٱمۡرَأَةٌ خَافَتۡ مِنۢ بَعۡلِهَا نُشُوزًا أَوۡ إِعۡرَاضٗا فَلَا جُنَاحَ عَلَيۡهِمَآ أَن يُصۡلِحَا بَيۡنَهُمَا صُلۡحٗاۚ وَٱلصُّلۡحُ خَيۡرٞۗ وَأُحۡضِرَتِ ٱلۡأَنفُسُ ٱلشُّحَّۚ وَإِن تُحۡسِنُواْ وَتَتَّقُواْ فَإِنَّ ٱللَّهَ كَانَ بِمَا تَعۡمَلُونَ خَبِيرٗا ١٢٨
و اگر زنى، از طغيان و سركشى يا اعراض شوهرش، بيم داشته باشد، مانعى ندارد با هم صلح كنند (و زن يا مرد، از پارهاى از حقوق خود، بخاطر صلح، صرف نظر نمايد.) و صلح، بهتر است; اگر چه مردم (طبق غريزه حب ذات، در اين گونه موارد) بخل مىورزند. و اگر نيكى كنيد و پرهيزگارى پيشه سازيد (و بخاطر صلح، گذشت نماييد)، خداوند به آنچه انجام مىدهيد، آگاه است (و پاداش شايسته به شما خواهد داد).
وَاِنِ مْرَءَتُنْ خَافَتْ مِمْ بَعْلِهَا نُشُوزَنْ اَوْ اِعْرَادَنْ فَلَا جُنَاحَ عَلَیْهِمَا اَ یُصْلِحَا بَیْنَهُمَا صُلْحَ وَصُّلْحُ خَیْرُ وَاُحْدِرَتِ لْءَنْفُسُ شُّحَّ وَاِنْ تُحْسِنُو وَتَتَّقُو فَاِنَّ لَّاهَ کَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرَا