وَإِذَا جَآءَتۡهُمۡ ءَايَةٞ قَالُواْ لَن نُّؤۡمِنَ حَتَّىٰ نُؤۡتَىٰ مِثۡلَ مَآ أُوتِيَ رُسُلُ ٱللَّهِۘ ٱللَّهُ أَعۡلَمُ حَيۡثُ يَجۡعَلُ رِسَالَتَهُۥۗ سَيُصِيبُ ٱلَّذِينَ أَجۡرَمُواْ صَغَارٌ عِندَ ٱللَّهِ وَعَذَابٞ شَدِيدُۢ بِمَا كَانُواْ يَمۡكُرُونَ ١٢٤
و هنگامى كه آيهاى براى آنها بيايد، مىگويند: «ما هرگز ايمان نمىآوريم، مگر اينكه همانند چيزى كه به پيامبران خدا داده شده، به ما هم داده شود!» خداوند آگاهتر است كه رسالت خويش را كجا قرار دهد! بزودى كسانى كه مرتكب گناه شدند، (و مردم را از راه حق منحرف ساختند،) در مقابل مكر (و فريب و نيرنگى) كه مىكردند، گرفتار حقارت در پيشگاه خدا، و عذاب شديد خواهند شد.
وَاِذَا جَاءَتْهُمْ آیَتُنْ قَالُو لَ نُّؤْمِنَ حَتَّا نُؤْتَا مِثْلَ مَا اُوتِیَ رُسُلُ لَّاهْ اَلَّاهُ اَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسَالَتَهُو سَیُصِیبُ لَّذِینَ اَجْرَمُو صَغَارُنْ عِنْدَ لَّاهِ وَعَذَابُنْ شَدِیدُمْ بِمَا کَانُو یَمْکُرُونْ