وَإِذۡ يُرِيكُمُوهُمۡ إِذِ ٱلۡتَقَيۡتُمۡ فِيٓ أَعۡيُنِكُمۡ قَلِيلٗا وَيُقَلِّلُكُمۡ فِيٓ أَعۡيُنِهِمۡ لِيَقۡضِيَ ٱللَّهُ أَمۡرٗا كَانَ مَفۡعُولٗاۗ وَإِلَى ٱللَّهِ تُرۡجَعُ ٱلۡأُمُورُ ٤٤
و در آن هنگام (كه در ميدان نبرد،) با هم روبهرو شديد، آنها را به چشم شما كم نشان مىداد; و شما را (نيز) به چشم آنها كم مىنمود; تا خداوند، كارى را كه مىبايست انجام گيرد، صورت بخشد; (شما نترسيد و اقدام به جنگ كنيد، آنها هم وحشت نكنند و حاضر به جنگ شوند، و سرانجام شكست بخورند!) و همه كارها به خداوند باز مىگردد.
وَاِذْ یُرِیکُمُوهُمْ اِذِ لْتَقَیْتُمْ فِی اَعْیُنِکُمْ قَلِیلَ وَیُقَلِّلُکُمْ فِی اَعْیُنِهِمْ لِیَقْدِیَ لَّاهُ اَمْرَنْ کَانَ مَفْعُولَ وَاِلَ لَّاهِ تُرْجَعُ لْءُمُورْ