الجواهر الحسان في تفسير القرآن/ الثعالبي · Al-Anbiyaa · آیه 58
الجواهر الحسان في تفسير القرآن/ الثعالبي
(ت 875 هـ)
فَجَعَلَهُمۡ جُذَٰذًا إِلَّا كَبِيرٗا لَّهُمۡ لَعَلَّهُمۡ إِلَيۡهِ يَرۡجِعُونَ
(ت 875 هـ)
از کتابخانه حدیث
دعاهای امروزاللَّهُمَّ أَرِنَا الْحَقَّ حَقًّا وَارْزُقْنَا اتِّبَاعَهُ، وَأَرِنَا الْبَاطِلَ بَاطِلاً وَارْزُقْنَا اجْتِنَابَهُ.
اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا ، وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا، أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا.
اللَّهُمَّ رَبَّنَآ أَتۡمِمۡ لَنَا نُورَنَا وَٱغۡفِرۡ لَنَآۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞ.
اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْإِيمَانَ وَزَيِّنْهُ فِي قُلُوبِنَا ، وَكَرِّهِ إِلَيْنَا الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ ، وَاجْعَلْنَا مِنَ الرَّاشِدِينَ.
اللَّهُمَّ مُصَرِّفَ الْقُلُوبِ صَرِّفْ قُلُوبَنَا عَلَى طَاعَتِكَ.
خدایا! حق را حق به ما بنمای و پیروی از آن را روزی‌مان کن و باطل را باطل به ما بنمای و دوری از آن را روزی‌مان کن.
خدایا! تقوای نفسم را به آن عطا کن و پاکش گردان؛ تو بهترین پاک‌کنندهٔ آنی، تو سرپرست و مولای آنی.
خدایا! پروردگارا! نورمان را برایمان کامل کن و ما را بیامرز، که تو بر هر چیز توانایی.
خدایا! ایمان را محبوب ما گردان و آن را در دل‌هایمان بیارای و کفر و فسق و نافرمانی را نزد ما ناخوشایند گردان و ما را از راه‌یافتگان قرار ده.
خدایا! ای گردانندهٔ دل‌ها! دل‌های ما را به سوی فرمان‌برداری از خود بگردان.
"فَاطِرَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ أَنتَ وَلِيِّۦ فِي ٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةِۖ تَوَفَّنِي مُسۡلِمٗا وَأَلۡحِقۡنِي بِٱلصَّٰلِحِينَ". [يُوسُفَ - 101].
"ای پدیدآورنده آسمان‌ها و زمین، تو در دنیا و آخرت سرپرست منی؛ مرا مسلمان بمیران و به شایستگان ملحق فرما.". [یوسف - ۱۰۱].
اذکار روزانه شما، آفلاین و رایگان.
Android iPhone iPad
وقوله: { بَعْدَ أَن تُوَلُّواْ مُدْبِرِينَ } معناه: إلى عِيدِكُمْ، ثم انصرف إبراهيمُ عليه السلام إلَى بيت أصنامِهِم فدخله، ومعه قدُومٌ، فوجد الأَصنامَ قد وُقِّفَتْ، أكْبَرُهَا أَوَّلٌ، ثم الذي يليه فالذي يليه، وقد جعلوا أَطْعِمَتَهُم في ذلك اليوم بين يدي الأَصنام؛ تبركاً لينصرفوا من ذلك العيد إلى أَكْلِهِ، فجعل عليه السلامُ يقَطِّعُهَا بتلك القدومِ، ويُهَشمُهَا حتى أَفسد أَشكالها، حاشا الكبيرَ؛ فإنَّهُ تَرَكَهُ بحالِهِ وعَلَّقَ القدومَ في يَدِهِ، وخرج عنها، و { جُذَاذاً }: معناه: قطَعاً صِغَاراً، والجَذُّ: القَطْعُ، والضميرُ في { إِلَيه } أَظْهَرُ ما فيه أَنَّهُ عائِدٌ على إبراهيم، أي: فَعَلَ هذا كُلّهُ؛ ترجِّياً منه أَنْ يَعْقُبَ ذلك منهم رَجْعَةٌ إليه وإلى شَرْعِهِ، ويُحْتَمَلُ أَنْ يعودَ على كبيرهم.