تفسير القرآن/ التستري · Al-Anbiyaa · آیه 7

تفسير القرآن/ التستري

(ت 283 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیه
7 / 112
زبان کتاب
عربی
وَمَآ أَرۡسَلۡنَا قَبۡلَكَ إِلَّا رِجَالٗا نُّوحِيٓ إِلَيۡهِمۡۖ فَسۡـَٔلُوٓاْ أَهۡلَ ٱلذِّكۡرِ إِن كُنتُمۡ لَا تَعۡلَمُونَ
ما پيش از تو، جز مردانى كه به آنان وحى مى‏كرديم، نفرستاديم! (همه انسان‏بودند، و از جنس بشر!) اگر نمى‏دانيد، از آگاهان بپرسيد.
وَمَا اَرْسَلْنَا قَبْلَکَ اِلَّا رِجَالَ نُّوحِی اِلَیْهِمْ فَسْءَلُو اَهْلَ ذِّکْرِ اِنْ کُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونْ
قوله تعالى: { فَاسْئَلُوۤاْ أَهْلَ ٱلذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ } [7] قال: يعني أهل الفهم عن الله، والعلماء بالله وبأوامره وبأيامه. قيل: صفهم لنا. قال: العلماء ثلاثة: عالم بالله لا بأمر الله ولا بأيام الله، وهو عامة المؤمنين؛ وعالم بالله وبأمر الله لا بأيام الله، وهم العلماء؛ وعالم بالله وبأمر الله وبأيام الله، وهم النبيون والصديقون.
بازگشت به بالا

از کتابخانه حدیث

حدیث
Narrated Wahb bin Kaisan: Jabir bin `Abdullah said, "We set out, and we were three-hundred men carrying our journey-food on our shoulders. Then we began to eat a single date each per day." A man asked (Jabir), "O Abu `Abdullah! How could a person be satisfied with a single date?" Jabir replied, "We realized the value of that one date when we could not even have that much till we reached the sea-shore, when all of a sudden we saw a huge fish cast by the sea. So, we ate of it as much as we wished for eighteen days."

دعاهای امروز

اللَّهُمَّ رَبِّ أَوۡزِعۡنِيٓ أَنۡ أَشۡكُرَ نِعۡمَتَكَ ٱلَّتِيٓ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَٰلِدَيَّ وَأَنۡ أَعۡمَلَ صَٰلِحٗا تَرۡضَىٰهُ وَأَدۡخِلۡنِي بِرَحۡمَتِكَ فِي عِبَادِكَ ٱلصَّٰلِحِينَ.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ وَالْمُعَافَاةَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْهُدَى ، وَالتُّقَى ، وَالْعَفَافَ وَالْغِنَى.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ عِلْماً نَافِعًا ، وَرِزْقاً طَيِّباً ، وَعَمَلاً مُتَقَبَّلاً.

اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي ، وَاهْدِنِي وَارْزُقْنِي ، وَعَافِنِي ، أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ ضِيقِ الْمَقَامِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ.

خدایا! پروردگارا! به من توفیق ده تا نعمتی را که بر من و پدر و مادرم ارزانی داشته‌ای سپاس گویم و کار شایسته‌ای کنم که آن را می‌پسندی و به رحمتت مرا در میان بندگان شایسته‌ات درآور.

خدایا! از تو گذشت و عافیت و سلامت در دنیا و آخرت می‌خواهم.

خدایا! از تو هدایت، پرهیزگاری، پاکدامنی و بی‌نیازی می‌خواهم.

خدایا! از تو دانش سودمند و روزی پاک و عمل پذیرفته می‌خواهم.

خدایا! مرا بیامرز و هدایتم کن و روزی و عافیت ده. از تنگی جایگاه روز قیامت به خدا پناه می‌برم.

اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ، خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ، وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ، أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَيَّ، وَأَبُوءُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي فَإِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ.
خدایا! تو پروردگار منی؛ هیچ معبودی جز تو نیست. مرا آفریدی و من بنده توام و تا آنجا که بتوانم بر عهد و وعده‌ات پایبندم. از شرّ آنچه کرده‌ام به تو پناه می‌برم؛ به نعمتت بر خود و به گناهم اعتراف می‌کنم، پس مرا بیامرز، زیرا جز تو کسی گناهان را نمی‌آمرزد.

"رَبِّ هَبۡ لِي مِن لَّدُنكَ ذُرِّيَّةٗ طَيِّبَةًۖ إِنَّكَ سَمِيعُ ٱلدُّعَآءِ⁠ ". [آلُ عِمْرَانَ - 38].

«پروردگارا، از جانب خود فرزندانی پاک به من ببخش؛ بی‌گمان تو شنونده دعایی.» [سوره آل‌عمران، ۳۸].