تفسير القرآن/ التستري · Al-Anbiyaa · آیت 7

تفسير القرآن/ التستري

(ت 283 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیت
7 / 112
د کتاب ژبه
عربي
وَمَآ أَرۡسَلۡنَا قَبۡلَكَ إِلَّا رِجَالٗا نُّوحِيٓ إِلَيۡهِمۡۖ فَسۡـَٔلُوٓاْ أَهۡلَ ٱلذِّكۡرِ إِن كُنتُمۡ لَا تَعۡلَمُونَ
Before thee, also, the apostles We sent were but men, to whom We granted inspiration: If ye realise this not, ask of those who possess the Message.
وَمَا اَرْسَلْنَا قَبْلَکَ اِلَّا رِجَالَ نُّوهِي اِلَیْهِمْ فَسْءَلُو اَهْلَ زِّکْرِ اِنْ کُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونْ
قوله تعالى: { فَاسْئَلُوۤاْ أَهْلَ ٱلذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ } [7] قال: يعني أهل الفهم عن الله، والعلماء بالله وبأوامره وبأيامه. قيل: صفهم لنا. قال: العلماء ثلاثة: عالم بالله لا بأمر الله ولا بأيام الله، وهو عامة المؤمنين؛ وعالم بالله وبأمر الله لا بأيام الله، وهم العلماء؛ وعالم بالله وبأمر الله وبأيام الله، وهم النبيون والصديقون.
بېرته پورته

د حدیثونو له کتابتون څخه

حدیث
Narrated Sa`id: I asked Ibn `Abbas about Surat Al-Hashr. He replied, "Say Surat An-Nadir."
This hadith has been transmitted on the authority of 'Imran b. Husain with a slight variation of wording.

د نن ورځې دعاګانې

اللَّهُمَّ أَحْيِنَا مُسْلِمِينَ ، وَتَوَفَّنَا مُسْلِمِينَ ، وَأَلْحِقْنَا بِالصَّالِحِينَ.

اللَّهُمَّ أَبْرِمْ لِهَذِهِ الْأُمَّةِ أَمْرَ رُشْدٍ ، يُعَزُّ فِيهِ أَهْلُ طَاعَتِكَ ، وَيُذَلُّ فِيهِ أَهْلُ مَعْصِيَتِكَ ، وَيُؤْمَرُ فِيهِ بِالْمَعْرُوفِ ، وَيُنْهَى فِيهِ عَنِ الْمُنْكَرِ.

اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِينَ.

ای الله! موږ مسلمانان ژوندي وساته، مسلمانان مو مړه کړه او له نېکانو سره مو یوځای کړه.

ای الله! د دې امت لپاره د سمې لارې داسې چارې برابرې کړه چې ستا د اطاعت کوونکو عزت او د نافرمانانو ذلت پکې وي، د نېکۍ امر او له بدۍ منع پکې وشي.

ای الله! پر خپل بنده او رسول محمد او د هغه پر ټولو کورنۍ او اصحابو درود، سلام او برکت نازل کړه.

"رَبِّ إِنِّي ظَلَمۡتُ نَفۡسِي فَٱغۡفِرۡ لِي". [الْقَصَصِ - 16].

"رَبِّ بِمَآ أَنۡعَمۡتَ عَلَيَّ فَلَنۡ أَكُونَ ظَهِيرٗا لِّلۡمُجۡرِمِينَ⁠". [الْقَصَصِ - 17].

"رَبِّ إِنِّي لِمَآ أَنزَلۡتَ إِلَيَّ مِنۡ خَيۡرٖ فَقِيرٞ⁠". [الْقَصَصِ - 24].

"رَبِّ ٱشۡرَحۡ لِي صَدۡرِي⁠ وَيَسِّرۡ لِيٓ أَمۡرِي⁠ وَٱحۡلُلۡ عُقۡدَةٗ مِّن لِّسَانِي⁠ يَفۡقَهُواْ قَوۡلِي⁠". [طه - 25-28].

اې زما ربه، ما پر خپل ځان ظلم کړی، نو ما وبښه. [القصص - ۱۶].

اې زما ربه، د هغه نعمت په سبب چې تا پر ما کړی، زه به هيڅکله د مجرمانو ملاتړ نه کوم. [القصص - ۱۷].

اې زما ربه، هر هغه خير ته اړ يم چې ته يې ماته رانازل کړې. [القصص - ۲۴].

اې زما ربه، زما سينه راته پراخه کړه (۲۵)، زما کار راته اسانه کړه (۲۶)، او زما د ژبې غوټه پرانېزه (۲۷)، څو زما خبره وپوهېږي (۲۸). [طه - ۲۵-۲۸].

اللَّهُمَّ أَنْتَ رَبِّي لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ، خَلَقْتَنِي وَأَنَا عَبْدُكَ، وَأَنَا عَلَى عَهْدِكَ وَوَعْدِكَ مَا اسْتَطَعْتُ، أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا صَنَعْتُ، أَبُوءُ لَكَ بِنِعْمَتِكَ عَلَيَّ، وَأَبُوءُ بِذَنْبِي فَاغْفِرْ لِي فَإِنَّهُ لَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ.
اې الله، ته زما رب يې، له تا پرته بل د عبادت وړ نشته. تا پيدا کړی يم او زه ستا بنده يم؛ تر خپل توانه ستا پر عهد او وعده ولاړ يم. له خپلو کړنو له شره ستا پناه غواړم، پر ما ستا نعمت اقراروم او پر خپلې ګناه اقرار کوم، نو ما وبښه؛ بېشکه له تا پرته بل څوک ګناهونه نه بښي.