تيسير التفسير/ اطفيش · Al-Anbiyaa · آیه 31
تيسير التفسير/ اطفيش
(ت 1332 هـ)
وَجَعَلۡنَا فِي ٱلۡأَرۡضِ رَوَٰسِيَ أَن تَمِيدَ بِهِمۡ وَجَعَلۡنَا فِيهَا فِجَاجٗا سُبُلٗا لَّعَلَّهُمۡ يَهۡتَدُونَ
(ت 1332 هـ)
از کتابخانه حدیث
دعاهای امروز"لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ". [الْأَنْبِيَاءِ - 87].
"معبودی جز تو نیست؛ تو منزّهی، به‌راستی من از ستمکاران بودم.". [انبیاء - ۸۷].
اللَّهُمَّ أَرِنَا الْحَقَّ حَقًّا وَارْزُقْنَا اتِّبَاعَهُ، وَأَرِنَا الْبَاطِلَ بَاطِلاً وَارْزُقْنَا اجْتِنَابَهُ.
اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا ، وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا، أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا.
اللَّهُمَّ رَبَّنَآ أَتۡمِمۡ لَنَا نُورَنَا وَٱغۡفِرۡ لَنَآۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٞ.
اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْإِيمَانَ وَزَيِّنْهُ فِي قُلُوبِنَا ، وَكَرِّهِ إِلَيْنَا الْكُفْرَ وَالْفُسُوقَ وَالْعِصْيَانَ ، وَاجْعَلْنَا مِنَ الرَّاشِدِينَ.
اللَّهُمَّ مُصَرِّفَ الْقُلُوبِ صَرِّفْ قُلُوبَنَا عَلَى طَاعَتِكَ.
خدایا! حق را حق به ما بنمای و پیروی از آن را روزی‌مان کن و باطل را باطل به ما بنمای و دوری از آن را روزی‌مان کن.
خدایا! تقوای نفسم را به آن عطا کن و پاکش گردان؛ تو بهترین پاک‌کنندهٔ آنی، تو سرپرست و مولای آنی.
خدایا! پروردگارا! نورمان را برایمان کامل کن و ما را بیامرز، که تو بر هر چیز توانایی.
خدایا! ایمان را محبوب ما گردان و آن را در دل‌هایمان بیارای و کفر و فسق و نافرمانی را نزد ما ناخوشایند گردان و ما را از راه‌یافتگان قرار ده.
خدایا! ای گردانندهٔ دل‌ها! دل‌های ما را به سوی فرمان‌برداری از خود بگردان.
اذکار روزانه شما، آفلاین و رایگان.
Android iPhone iPad
{ وجَعَلْنا فيها } فى الأرض، وكرر الجعل لما فيه من كمال الامتنان، ولأن المجهول هناك الرواسى، وهنا الفجاج أو الضمير للرواسى، كما روى عن ابن عباس، ويناسبه أنها أشد احتياجاً للسبل ولأول أولى، لأن سبل الأرض أكثر وأشد احتياجاً إليها من الجبال { فجاجاً } جمع فج وهو طريق بين، أو مطلق الواسع طريقا، أو غيره فى الجبل، أو الأرض { سُبُلا } بيان على جوازه فى النكرات، أو بدل من فجاجاً وهذا أولى من جلعه مفعولا وفجاجاً حال منه، وأن أصله نعت، لأن فى جعله حالا مأخوذة من نعت تقديماً وتاخيراً، ووقوع النعت والحال غير مشتقين إلا بتأويل بواسع، فهو ينعت كسائر الجوامد، كما نعت فى قوله تعالى:{ من كل فج عميق } [الحج: 27] وفى البدلية التأكيد بنية تكرار العامل، ونزيد أن المبدل منه ليس فى نية السقوط، وأخَّر فجاجاً فى نوح للفاصلة والامتنان، وقدم هنا للحث على التفكر { لعلَّهم يهْتدُونَ } الى الاستدلال على التوحيد، وكمال القدرة والحكمة، وقيل الى مصالحهم ومهماتهم، ويرده أنه لا ترجية فى الاهتداء إليهما، لأنهم قد اهتدوا إليها.