فِي ٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةِۗ وَيَسۡـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلۡيَتَٰمَىٰۖ قُلۡ إِصۡلَاحٞ لَّهُمۡ خَيۡرٞۖ وَإِن تُخَالِطُوهُمۡ فَإِخۡوَٰنُكُمۡۚ وَٱللَّهُ يَعۡلَمُ ٱلۡمُفۡسِدَ مِنَ ٱلۡمُصۡلِحِۚ وَلَوۡ شَآءَ ٱللَّهُ لَأَعۡنَتَكُمۡۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٞ ٢٢٠
(تا انديشه كنيد) درباره دنيا و آخرت! و از تو در باره يتيمان سؤال مىكنند، بگو: «اصلاح كار آنان بهتر است. و اگر زندگى خود را با زندگى آنان بياميزيد، (مانعى ندارد;) آنها برادر (دينى) شما هستند.» (و همچون يك برادر با آنها رفتار كنيد!) خداوند، مفسدان را از مصلحان، بازمىشناسد. و اگر خدا بخواهد، شما را به زحمت مىاندازد; (و دستور مىدهد در عين سرپرستى يتيمان، زندگى و اموال آنها را بكلى از اموال خود، جدا سازيد; ولى خداوند چنين نمىكند;) زيرا او توانا و حكيم است.
فِ دُّنْیَا وَلْآخِرَتِ وَیَسْءَلُونَکَ عَنِ لْیَتَامَا قُلْ اِصْلَاحُ لَّهُمْ خَیْرُ وَاِنْ تُخَالِطُوهُمْ فَاِخْوَانُکُمْ وَلَّاهُ یَعْلَمُ لْمُفْسِدَ مِنَ لْمُصْلِحِ وَلَوْ شَاءَ لَّاهُ لَءَعْنَتَکُمْ اِنَّ لَّاهَ عَزِیزُنْ حَکِیمْ