تفسير سفيان الثوري/ عبد الله سفيان بن سعيد بن مسروق الثوري الكوفي · Al-Baqara · آیه 282

تفسير سفيان الثوري/ عبد الله سفيان بن سعيد بن مسروق الثوري الكوفي

(ت161هـ)

سوره
Al-Baqara
آیه
282 / 286
زبان کتاب
عربی
يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِذَا تَدَايَنتُم بِدَيۡنٍ إِلَىٰٓ أَجَلٖ مُّسَمّٗى فَٱكۡتُبُوهُۚ وَلۡيَكۡتُب بَّيۡنَكُمۡ كَاتِبُۢ بِٱلۡعَدۡلِۚ وَلَا يَأۡبَ كَاتِبٌ أَن يَكۡتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ ٱللَّهُۚ فَلۡيَكۡتُبۡ وَلۡيُمۡلِلِ ٱلَّذِي عَلَيۡهِ ٱلۡحَقُّ وَلۡيَتَّقِ ٱللَّهَ رَبَّهُۥ وَلَا يَبۡخَسۡ مِنۡهُ شَيۡـٔٗاۚ فَإِن كَانَ ٱلَّذِي عَلَيۡهِ ٱلۡحَقُّ سَفِيهًا أَوۡ ضَعِيفًا أَوۡ لَا يَسۡتَطِيعُ أَن يُمِلَّ هُوَ فَلۡيُمۡلِلۡ وَلِيُّهُۥ بِٱلۡعَدۡلِۚ وَٱسۡتَشۡهِدُواْ شَهِيدَيۡنِ مِن رِّجَالِكُمۡۖ فَإِن لَّمۡ يَكُونَا رَجُلَيۡنِ فَرَجُلٞ وَٱمۡرَأَتَانِ مِمَّن تَرۡضَوۡنَ مِنَ ٱلشُّهَدَآءِ أَن تَضِلَّ إِحۡدَىٰهُمَا فَتُذَكِّرَ إِحۡدَىٰهُمَا ٱلۡأُخۡرَىٰۚ وَلَا يَأۡبَ ٱلشُّهَدَآءُ إِذَا مَا دُعُواْۚ وَلَا تَسۡـَٔمُوٓاْ أَن تَكۡتُبُوهُ صَغِيرًا أَوۡ كَبِيرًا إِلَىٰٓ أَجَلِهِۦۚ ذَٰلِكُمۡ أَقۡسَطُ عِندَ ٱللَّهِ وَأَقۡوَمُ لِلشَّهَٰدَةِ وَأَدۡنَىٰٓ أَلَّا تَرۡتَابُوٓاْ إِلَّآ أَن تَكُونَ تِجَٰرَةً حَاضِرَةٗ تُدِيرُونَهَا بَيۡنَكُمۡ فَلَيۡسَ عَلَيۡكُمۡ جُنَاحٌ أَلَّا تَكۡتُبُوهَاۗ وَأَشۡهِدُوٓاْ إِذَا تَبَايَعۡتُمۡۚ وَلَا يُضَآرَّ كَاتِبٞ وَلَا شَهِيدٞۚ وَإِن تَفۡعَلُواْ فَإِنَّهُۥ فُسُوقُۢ بِكُمۡۗ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَۖ وَيُعَلِّمُكُمُ ٱللَّهُۗ وَٱللَّهُ بِكُلِّ شَيۡءٍ عَلِيمٞ
اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد! هنگامى كه بدهى مدت‏دارى (به خاطر وام يا داد و ستد) به يكديگر پيدا كنيد، آن را بنويسيد! و بايد نويسنده‏اى از روى عدالت، (سند را) در ميان شما بنويسد! و كسى كه قدرت بر نويسندگى دارد، نبايد از نوشتن -همان طور كه خدا به او تعليم داده- خوددارى كند! پس بايد بنويسد، و آن كس كه حق بر عهده اوست، بايد املا كند، و از خدا كه پروردگار اوست بپرهيزد، و چيزى را فروگذار ننمايد! و اگر كسى كه حق بر ذمه اوست، سفيه (يا از نظر عقل) ضعيف (و مجنون) است، يا (به خاطر لال بودن،) توانايى بر املاكردن ندارد، بايد ولى او (به جاى او،) با رعايت عدالت، املا كند! و دو نفر از مردان (عادل) خود را (بر اين حق) شاهد بگيريد! و اگر دو مرد نبودند، يك مرد و دو زن، از كسانى كه مورد رضايت و اطمينان شما هستند، انتخاب كنيد! (و اين دو زن، بايد با هم شاهد قرار گيرند،) تا اگر يكى انحرافى يافت، ديگرى به او يادآورى كند. و شهود نبايد به هنگامى كه آنها را (براى شهادت) دعوت مى‏كنند، خوددارى نمايند! و از نوشتن (بدهى خود،) چه كوچك باشد يا بزرگ،ملول نشويد (هر چه باشد بنويسيد)! اين، در نزد خدا به عدالت نزديكتر، و براى شهادت مستقيم تر، و براى جلوگيرى از ترديد و شك (و نزاع و گفتگو) بهتر مى‏باشد; مگر اينكه داد و ستد نقدى باشد كه بين خود، دست به دست مى‏كنيد. در اين صورت، گناهى بر شما نيست كه آن را ننويسيد. ولى هنگامى كه خريد و فروش (نقدى) مى‏كنيد، شاهد بگيريد! و نبايد به نويسنده و شاهد، (به خاطر حقگويى،) زيانى برسد (و تحت فشار قرار گيرند)! و اگر چنين كنيد، از فرمان پروردگار خارج شده‏ايد. از خدا بپرهيزيد! و خداوند به شما تعليم مى‏دهد; خداوند به همه چيز داناست.
یَا اَیُّهَ لَّذِینَ آمَنُو اِذَا تَدَایَنْتُمْ بِدَیْنِنْ اِلَا اَجَلِ مُّسَمَّنْ فَکْتُبُوهُ وَلْیَکْتُبْ بَیْنَکُمْ کَاتِبُمْ بِلْعَدْلِ وَلَا یَءْبَ کَاتِبُنْ اَ یَکْتُبَ کَمَا عَلَّمَهُ لَّاهُ فَلْیَکْتُبْ وَلْیُمْلِلِ لَّذِی عَلَیْهِ لْحَقُّ وَلْیَتَّقِ لَّاهَ رَبَّهُو وَلَا یَبْخَسْ مِنْهُ شَیْءَنْ فَاِنْ کَانَ لَّذِی عَلَیْهِ لْحَقُّ سَفِیهَنْ اَوْ دَعِیفَنْ اَوْ لَا یَسْتَطِیعُ اَ یُمِلَّ هُوَ فَلْیُمْلِلْ وَلِیُّهُو بِلْعَدْلِ وَسْتَشْهِدُو شَهِیدَیْنِ مِنْ رِجَالِکُمْ فَاِنْ لَمْ یَکُونَا رَجُلَیْنِ فَرَجُلُ وَمْرَءَتَانِ مِمَّنْ تَرْدَوْنَ مِنَ شُّهَدَاءِ اَنْ تَدِلَّ اِحْدَاهُمَا فَتُذَکِّرَ اِحْدَاهُمَ لْءُخْرَا وَلَا یَءْبَ شُّهَدَاءُ اِذَا مَا دُعُو وَلَا تَسْءَمُو اَنْ تَکْتُبُوهُ صَغِیرَنْ اَوْ کَبِیرَنْ اِلَا اَجَلِهِی ذَالِکُمْ اَقْسَطُ عِنْدَ لَّاهِ وَاَقْوَمُ لِشَّهَادَتِ وَاَدْنَا اَلَّا تَرْتَابُو اِلَّا اَنْ تَکُونَ تِجَارَتَنْ حَادِرَتَنْ تُدِیرُونَهَا بَیْنَکُمْ فَلَیْسَ عَلَیْکُمْ جُنَاحُنْ اَلَّا تَکْتُبُوهَا وَاَشْهِدُو اِذَا تَبَایَعْتُمْ وَلَا یُدَارَّ کَاتِبُ وَلَا شَهِیدُ وَاِنْ تَفْعَلُو فَاِنَّهُو فُسُوقُمْ بِکُمْ وَتَّقُ لَّاهَ وَیُعَلِّمُکُمُ لَّاهُ وَلَّاهُ بِکُلِّ شَیْءِنْ عَلِیمْ
133: 14- سفين عن بن أبي نجيح عن مجاهد في قوله { وَٱسْتَشْهِدُواْ شَهِيدَيْنِ مِّن رِّجَالِكُمْ } قال، من الأحرار. [الآية 282].
134: 15- سفين عن ليث عن مجاهد في قوله { وَأَشْهِدُوۤاْ إِذَا تَبَايَعْتُمْ } قال، كان بن عمر إذا باع بنقد، أشهد ولم يكتب. [الآية 282].
135: 17- سفين عن ليث قال، قال مجاهد، إذا بعت بنسيئة، فأشهد واكتب. [الآية 282].
136: 19- سفين عن اسمعيل بن أبي خالد عن الشعبي في قوله جل وعز { وَأَشْهِدُوۤاْ إِذَا تَبَايَعْتُمْ } قال، إن شاء أشهد، وإن شاء لم يشهد. قال، وقرأ { فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُم بَعْضاً } [الآية 283].
بازگشت به بالا