Tafsir al-Jalalayn · Az-Zumar · آیه 49

Tafsir al-Jalalayn

سوره
Az-Zumar
آیه
49 / 75
زبان کتاب
انگلیسی
فَإِذَا مَسَّ ٱلۡإِنسَٰنَ ضُرّٞ دَعَانَا ثُمَّ إِذَا خَوَّلۡنَٰهُ نِعۡمَةٗ مِّنَّا قَالَ إِنَّمَآ أُوتِيتُهُۥ عَلَىٰ عِلۡمِۭۚ بَلۡ هِيَ فِتۡنَةٞ وَلَٰكِنَّ أَكۡثَرَهُمۡ لَا يَعۡلَمُونَ
هنگامى كه انسان را زيانى رسد، ما را (براى حل مشكلش) مى‏خواند; سپس هنگامى كه از جانب خود به او نعمتى دهيم، مى‏گويد: «اين نعمت را بخاطر كاردانى خودم به من داده‏اند»; ولى اين وسيله آزمايش (آنها) است، اما بيشترشان نمى‏دانند.
فَاِذَا مَسَّ لْءِنْسَانَ دُرُّنْ دَعَانَا ثُمَّ اِذَا خَوَّلْنَاهُ نِعْمَتَنْ مِنَّا قَالَ اِنَّمَا اُوتِیتُهُو عَلَا عِلْمِنْ بَلْ هِیَ فِتْنَتُ وَلَاکِنَّ اَکْثَرَهُمْ لَا یَعْلَمُونْ
So when some distress befalls man al-insān here a generic he supplicates Us. Then when We bestow on him a grace from Us he says ‘I was given it merely by force of knowledge’ from God that I was deserving of it. Nay but it this saying is a trial a test by which servants are tested. But most of them do not know that such bestowal of grace is a way of drawing them on and a test of their faith.
بازگشت به بالا