يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِذَا تَدَايَنتُم بِدَيۡنٍ إِلَىٰٓ أَجَلٖ مُّسَمّٗى فَٱكۡتُبُوهُۚ وَلۡيَكۡتُب بَّيۡنَكُمۡ كَاتِبُۢ بِٱلۡعَدۡلِۚ وَلَا يَأۡبَ كَاتِبٌ أَن يَكۡتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ ٱللَّهُۚ فَلۡيَكۡتُبۡ وَلۡيُمۡلِلِ ٱلَّذِي عَلَيۡهِ ٱلۡحَقُّ وَلۡيَتَّقِ ٱللَّهَ رَبَّهُۥ وَلَا يَبۡخَسۡ مِنۡهُ شَيۡـٔٗاۚ فَإِن كَانَ ٱلَّذِي عَلَيۡهِ ٱلۡحَقُّ سَفِيهًا أَوۡ ضَعِيفًا أَوۡ لَا يَسۡتَطِيعُ أَن يُمِلَّ هُوَ فَلۡيُمۡلِلۡ وَلِيُّهُۥ بِٱلۡعَدۡلِۚ وَٱسۡتَشۡهِدُواْ شَهِيدَيۡنِ مِن رِّجَالِكُمۡۖ فَإِن لَّمۡ يَكُونَا رَجُلَيۡنِ فَرَجُلٞ وَٱمۡرَأَتَانِ مِمَّن تَرۡضَوۡنَ مِنَ ٱلشُّهَدَآءِ أَن تَضِلَّ إِحۡدَىٰهُمَا فَتُذَكِّرَ إِحۡدَىٰهُمَا ٱلۡأُخۡرَىٰۚ وَلَا يَأۡبَ ٱلشُّهَدَآءُ إِذَا مَا دُعُواْۚ وَلَا تَسۡـَٔمُوٓاْ أَن تَكۡتُبُوهُ صَغِيرًا أَوۡ كَبِيرًا إِلَىٰٓ أَجَلِهِۦۚ ذَٰلِكُمۡ أَقۡسَطُ عِندَ ٱللَّهِ وَأَقۡوَمُ لِلشَّهَٰدَةِ وَأَدۡنَىٰٓ أَلَّا تَرۡتَابُوٓاْ إِلَّآ أَن تَكُونَ تِجَٰرَةً حَاضِرَةٗ تُدِيرُونَهَا بَيۡنَكُمۡ فَلَيۡسَ عَلَيۡكُمۡ جُنَاحٌ أَلَّا تَكۡتُبُوهَاۗ وَأَشۡهِدُوٓاْ إِذَا تَبَايَعۡتُمۡۚ وَلَا يُضَآرَّ كَاتِبٞ وَلَا شَهِيدٞۚ وَإِن تَفۡعَلُواْ فَإِنَّهُۥ فُسُوقُۢ بِكُمۡۗ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَۖ وَيُعَلِّمُكُمُ ٱللَّهُۗ وَٱللَّهُ بِكُلِّ شَيۡءٍ عَلِيمٞ ٢٨٢
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! هنگامى كه بدهى مدتدارى (به خاطر وام يا داد و ستد) به يكديگر پيدا كنيد، آن را بنويسيد! و بايد نويسندهاى از روى عدالت، (سند را) در ميان شما بنويسد! و كسى كه قدرت بر نويسندگى دارد، نبايد از نوشتن -همان طور كه خدا به او تعليم داده- خوددارى كند! پس بايد بنويسد، و آن كس كه حق بر عهده اوست، بايد املا كند، و از خدا كه پروردگار اوست بپرهيزد، و چيزى را فروگذار ننمايد! و اگر كسى كه حق بر ذمه اوست، سفيه (يا از نظر عقل) ضعيف (و مجنون) است، يا (به خاطر لال بودن،) توانايى بر املاكردن ندارد، بايد ولى او (به جاى او،) با رعايت عدالت، املا كند! و دو نفر از مردان (عادل) خود را (بر اين حق) شاهد بگيريد! و اگر دو مرد نبودند، يك مرد و دو زن، از كسانى كه مورد رضايت و اطمينان شما هستند، انتخاب كنيد! (و اين دو زن، بايد با هم شاهد قرار گيرند،) تا اگر يكى انحرافى يافت، ديگرى به او يادآورى كند. و شهود نبايد به هنگامى كه آنها را (براى شهادت) دعوت مىكنند، خوددارى نمايند! و از نوشتن (بدهى خود،) چه كوچك باشد يا بزرگ،ملول نشويد (هر چه باشد بنويسيد)! اين، در نزد خدا به عدالت نزديكتر، و براى شهادت مستقيم تر، و براى جلوگيرى از ترديد و شك (و نزاع و گفتگو) بهتر مىباشد; مگر اينكه داد و ستد نقدى باشد كه بين خود، دست به دست مىكنيد. در اين صورت، گناهى بر شما نيست كه آن را ننويسيد. ولى هنگامى كه خريد و فروش (نقدى) مىكنيد، شاهد بگيريد! و نبايد به نويسنده و شاهد، (به خاطر حقگويى،) زيانى برسد (و تحت فشار قرار گيرند)! و اگر چنين كنيد، از فرمان پروردگار خارج شدهايد. از خدا بپرهيزيد! و خداوند به شما تعليم مىدهد; خداوند به همه چيز داناست.
یَا اَیُّهَ لَّذِینَ آمَنُو اِذَا تَدَایَنْتُمْ بِدَیْنِنْ اِلَا اَجَلِ مُّسَمَّنْ فَکْتُبُوهُ وَلْیَکْتُبْ بَیْنَکُمْ کَاتِبُمْ بِلْعَدْلِ وَلَا یَءْبَ کَاتِبُنْ اَ یَکْتُبَ کَمَا عَلَّمَهُ لَّاهُ فَلْیَکْتُبْ وَلْیُمْلِلِ لَّذِی عَلَیْهِ لْحَقُّ وَلْیَتَّقِ لَّاهَ رَبَّهُو وَلَا یَبْخَسْ مِنْهُ شَیْءَنْ فَاِنْ کَانَ لَّذِی عَلَیْهِ لْحَقُّ سَفِیهَنْ اَوْ دَعِیفَنْ اَوْ لَا یَسْتَطِیعُ اَ یُمِلَّ هُوَ فَلْیُمْلِلْ وَلِیُّهُو بِلْعَدْلِ وَسْتَشْهِدُو شَهِیدَیْنِ مِنْ رِجَالِکُمْ فَاِنْ لَمْ یَکُونَا رَجُلَیْنِ فَرَجُلُ وَمْرَءَتَانِ مِمَّنْ تَرْدَوْنَ مِنَ شُّهَدَاءِ اَنْ تَدِلَّ اِحْدَاهُمَا فَتُذَکِّرَ اِحْدَاهُمَ لْءُخْرَا وَلَا یَءْبَ شُّهَدَاءُ اِذَا مَا دُعُو وَلَا تَسْءَمُو اَنْ تَکْتُبُوهُ صَغِیرَنْ اَوْ کَبِیرَنْ اِلَا اَجَلِهِی ذَالِکُمْ اَقْسَطُ عِنْدَ لَّاهِ وَاَقْوَمُ لِشَّهَادَتِ وَاَدْنَا اَلَّا تَرْتَابُو اِلَّا اَنْ تَکُونَ تِجَارَتَنْ حَادِرَتَنْ تُدِیرُونَهَا بَیْنَکُمْ فَلَیْسَ عَلَیْکُمْ جُنَاحُنْ اَلَّا تَکْتُبُوهَا وَاَشْهِدُو اِذَا تَبَایَعْتُمْ وَلَا یُدَارَّ کَاتِبُ وَلَا شَهِیدُ وَاِنْ تَفْعَلُو فَاِنَّهُو فُسُوقُمْ بِکُمْ وَتَّقُ لَّاهَ وَیُعَلِّمُکُمُ لَّاهُ وَلَّاهُ بِکُلِّ شَیْءِنْ عَلِیمْ
Those who make clear today that which will prevent future arguments should have no quarrel among themselves. There is a transmitted tradition: “Give generously to one another for I have generously given My wealth to you. Surely the one who is noble-hearted when he is able forgives.” Compassion for those in need is included in legal injunctions concern- ing debt because the state of need is a distressing one and compels one to do whatever one can. [The needy person] experiences anguish and yet tries to maintain seemly behavior by avoiding begging and petitioning. God permits [such a one] to incur debt to help him in the present moment and to give him hope of His favor in the end. He has promised a bountiful reward for the lending of money; this is from His kindness.