سَأَصۡرِفُ عَنۡ ءَايَٰتِيَ ٱلَّذِينَ يَتَكَبَّرُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِ بِغَيۡرِ ٱلۡحَقِّ وَإِن يَرَوۡاْ كُلَّ ءَايَةٖ لَّا يُؤۡمِنُواْ بِهَا وَإِن يَرَوۡاْ سَبِيلَ ٱلرُّشۡدِ لَا يَتَّخِذُوهُ سَبِيلٗا وَإِن يَرَوۡاْ سَبِيلَ ٱلۡغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلٗاۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمۡ كَذَّبُواْ بِـَٔايَٰتِنَا وَكَانُواْ عَنۡهَا غَٰفِلِينَ ١٤٦
Aku akan memalingkan (hati) orang-orang yang sombong takbur di muka bumi dengan tiada alasan yang benar dari (memahami) ayat-ayatKu (yang menunjukkan kekuasaanKu); dan mereka (yang bersifat demikian) jika mereka melihat sebarang keterangan (bukti), mereka tidak beriman kepadanya, dan jika mereka melihat jalan yang (membawa kepada) hidayah petunjuk, mereka tidak mengambilnya sebagai jalan yang dilalui. Dan sebaliknya jika mereka melihat jalan kesesatan, mereka terus mengambilnya sebagai jalan yang dilalui. Yang demikian itu, kerana mereka mendustakan ayat-ayat Kami dan mereka sentiasa lalai daripadanya.
sa’asrifu ‘an ’aayaatiya alladhiina yatakabbaruuna fii al’ardi bighayri alhaqqi wa’in yaraw kulla ’aayatin laa yu’minuu bihaa wa’in yaraw sabiila arrusydi laa yattakhidhuuhu sabiilan wa’in yaraw sabiila alghayyi yattakhidhuuhu sabiilan dhaalika bi’annahum kadhdhabuu bi’aayaatinaa wakaanuu ‘anhaa ghaafiliina
قال سفيان بن عيينة: سأمنعهم فهم القرآن. قال ابن جريج: يعني عن خلق السموات والأرض وما فيها، أي سأصرفهم أن يتفكّروا فيها ويعتبروا بها. وقيل: حكم الآية لأهل مصر خاصة، وأراد بالآيات الآيات التسع التي أعطاها الله تعالى موسى عليه السلام. والأكثرون على أنّ الآية عامة { وَإِن يَرَوْاْ } ، [يعني: هؤلاء المتكبّرين]، { كُلَّ آيَةٍ لاَّ يُؤْمِنُواْ بِهَا وَإِن يَرَوْاْ سَبِيلَ ٱلرُّشْدِ } ، قرأ حمزة والكسائي " الرُّشَد " بفتح الراء والشين، والآخرون بضم الراء وسكون الشين وهما لغتان كالسُّقم والسَّقم والبُخل والبَخل والحُزن والحَزن.
وكان أبو عمر يفرِّق بينهما، فيقول: الرُّشد ـ بالضم ـ الصلاح في الأمر وبالفتح الاستقامة في الدين. معنى الآية: إن يروا طريق الهدى والسداد، { لاَ يَتَّخِذُوهُ } لأنفسهم { سَبِيلاً } ، { وَإِن يَرَوْاْ سَبِيلَ ٱلْغَىِّ } ، أي: طريق الضلال { يَتَّخِذُوهُ سَبِيلاً ذٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُواْ بِـآيَـٰتِنَا وَكَانُواْ عَنْهَا غَـٰفِلِينَ } ، عن التفكير فيها والاتعاظ بها غافلين ساهين.
{ وَٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا وَلِقَآءِ ٱلآخِرَةِ } أي: ولقاء الدار الآخرة التي هي موعد الثواب والعقاب، { حَبِطَتْ أَعْمَـٰلُهُمْ } ، بطلت وصارت كأن لم تكن، { هَلْ يُجْزَوْنَ } في العقبى { إِلاَّ مَا كَانُواْ } ، أي: إلا جزاء ما كانوا { يَعْمَلُونَ } في الدنيا.