الكشاف/ الزمخشري · Al-A'raaf · Ayat 53

الكشاف/ الزمخشري

(ت 538 هـ)

Surah
Al-A'raaf
Ayat
53 / 206
Bahasa kitab
Arab
هَلۡ يَنظُرُونَ إِلَّا تَأۡوِيلَهُۥۚ يَوۡمَ يَأۡتِي تَأۡوِيلُهُۥ يَقُولُ ٱلَّذِينَ نَسُوهُ مِن قَبۡلُ قَدۡ جَآءَتۡ رُسُلُ رَبِّنَا بِٱلۡحَقِّ فَهَل لَّنَا مِن شُفَعَآءَ فَيَشۡفَعُواْ لَنَآ أَوۡ نُرَدُّ فَنَعۡمَلَ غَيۡرَ ٱلَّذِي كُنَّا نَعۡمَلُۚ قَدۡ خَسِرُوٓاْ أَنفُسَهُمۡ وَضَلَّ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يَفۡتَرُونَ
Tidak ada perkara yang mereka tunggu-tunggukan melainkan akibat atau kesudahan (apa yang telah dijanjikan oleh Allah di dalam Al-Quran), pada hari datangnya apa yang telah dijanjikan dalam Al-Quran itu (pada hari kiamat kelak), berkatalah orang-orang yang telah melupakannya (yang tidak menghiraukannya dalam dunia) dahulu: "Sesungguhnya telah datang Rasul-rasul Tuhan kami dengan membawa kebenaran, maka adakah untuk kami pemberi syafaat supaya mereka memberi syafaat bagi kami atau (bolehkah) kami dikembalikan (ke dunia) supaya kami dapat beramal, lain daripada apa yang kami telah kerjakan?" Sesungguhnya mereka telah merugikan diri mereka sendiri, dan telah lenyaplah dari mereka perkara-perkara yang mereka ada-adakan dahulu.
hal yanzuruuna ’illaa ta’wiilahu yawma ya’tii ta’wiiluhu yaquulu alladhiina nasuuhu min qablu qad jaa’at rusulu rabbinaa bilhaqqi fahal lanaa min syufa‘aa’a fayasyfa‘uu lanaa ’aw nuraddu fana‘mala ghayra alladhii kunnaa na‘malu qad khasiruu ’anfusahum wadalla ‘anhum maa kaanuu yaftaruuna
{ فَصَّلْنَـٰهُ عَلَىٰ عِلْمٍ } عالمين كيف نفصل أحكامه ومواعظه وقصصه وسائر معانيه، حتى جاء حكيماً قيماً غير ذي عوج قرأ ابن محيصن فضلتاه بالضاد المعجمة بمعنى فضلناه على جميع الكتب، عالمين أنه أهل للتفضيل عليها، و { هُدًى وَرَحْمَةً } حال من منصوب فصلناه، كما أن على علم حال من مرفوعه { إِلاَّ تَأْوِيلَهُ } إلاّ عاقبة أمره وما يؤول إليه من تبين صدقه وظهور صحة ما نطق به من الوعد والوعيد { قَدْ جَاءتْ رُسُلُ رَبّنَا بِٱلْحَقّ } أي تبين وصحّ أنهم جاؤوا بالحق { نُرَدُّ } جملة معطوفة على الجملة قبلها، داخلة معها في حكم الاستفهام، كأنه قيل هل لنا من شفعاء؟ أو هل نردّ؟ ورافعه وقوعه موقعاً يصلح للاسم، كما تقول ابتداء هل يضرب زيد؟ ولا يطلب له فعل آخر يعطف عليه. فلا يقدّر هل يشفع لنا شافع أو نردّ؟ وقرأ ابن أبي إسحاق «أو نردّ» بالنصب عطفاً على «فيشفعوا لنا» أو تكون «أو» بمعنى «حتى أنّ» أي يشفعوا لنا حتى نردّ فنعمل وقرأ الحسن بنصب «نردّ» ورفع { فَنَعْمَلَ } بمعنى فنحن نعمل.
Kembali ke atas