الوجيز/ الواحدي · Az-Zumar · Ayat 42

الوجيز/ الواحدي

(ت 468 هـ)

Surah
Az-Zumar
Ayat
42 / 75
Bahasa kitab
Arab
ٱللَّهُ يَتَوَفَّى ٱلۡأَنفُسَ حِينَ مَوۡتِهَا وَٱلَّتِي لَمۡ تَمُتۡ فِي مَنَامِهَاۖ فَيُمۡسِكُ ٱلَّتِي قَضَىٰ عَلَيۡهَا ٱلۡمَوۡتَ وَيُرۡسِلُ ٱلۡأُخۡرَىٰٓ إِلَىٰٓ أَجَلٖ مُّسَمًّىۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَٰتٖ لِّقَوۡمٖ يَتَفَكَّرُونَ
Allah (Yang Menguasai Segala-galanya), Ia mengambil dan memisahkan satu-satu jiwa dari badannya, jiwa orang yang sampai ajalnya semasa matinya, dan jiwa orang yang tidak mati: dalam masa tidurnya; kemudian Ia menahan jiwa orang yang Ia tetapkan matinya dan melepaskan balik jiwa yang lain (ke badannya) sehingga sampai ajalnya yang ditentukan. Sesungguhnya yang demikian itu mengandungi tanda-tanda yang membuktikan kekuasaan Allah bagi kaum yang berfikir (untuk memahaminya).
allaahu yatawaffaa al’anfusa hiina mawtihaa wallatii lam tamut fii manaamihaa fayumsiku allatii qadaa ‘alayhaa almawta wayursilu al’ukhraa ’ilaa ’ajalin musamman ’inna fii dhaalika la’aayaatin liqawmin yatafakkaruuna
{ الله يتوفى الأنفس } يقبض الأرواح { حين } عند { موتها والتي لم تمت } أَيْ: ويقبض روح التي لم تمت { في منامها فيمسك التي قضى عليها الموت } أَيْ: يمسك أنفس الأموات عنده، { ويرسل الأخرى } أنفس الأحياء [إذا أنتبهوا من منامهم يردُّ عليهم أرواحهم] { إلى أجل مسمى } وهو أجل الموت.
{ أم اتخذوا من دون الله شفعاء } أَيْ: الأوثان التي عبدوها لتشفع لهم. { قل أَوَلَوْ كانوا لا يملكون شيئاً } من الشَّفاعة { ولا يعقلون } أنَّهم يعبدونهم لا يتركون عبادتهم.
{ قل لله الشفاعة جميعاً } فليس يشفع أحدٌ إلاَّ بإذنه.
{ وإذا ذكر الله وحده اشمأزت قلوب الذين لا يؤمنون بالآخرة } كان المشركون إذا سمعوا قول لا إله إلاَّ الله وحده لا شريك له نفروا من ذلك، وإذا ذكر الأوثان فرحوا، و { اشمأزَّت }: نفرت.
Kembali ke atas