تفسير القرآن/ ابن عبد السلام · Al-Anbiyaa · آیت 89

تفسير القرآن/ ابن عبد السلام

(ت 660 هـ)

سوره
Al-Anbiyaa
آیت
89 / 112
د کتاب ژبه
عربي
وَزَكَرِيَّآ إِذۡ نَادَىٰ رَبَّهُۥ رَبِّ لَا تَذَرۡنِي فَرۡدٗا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلۡوَٰرِثِينَ
And (remember) Zakariya, when he cried to his Lord: "O my Lord! leave me not without offspring, though thou art the best of inheritors."
وَزَکَرِیَّا اِزْ نَادَا رَبَّهُو رَبِّ لَا تَزَرْنِي فَرْدَں وَاَنْتَ خَیْرُ لْوَارِسِينْ
{ فَرْداً } خلياً من عصمتك، أو عادلاً عن طاعتك، أو وحيداً بغير ولد عند الجمهور.
بېرته پورته

د حدیثونو له کتابتون څخه

حدیث
Ibn 'Abbas reported that Allah's Apostle (ﷺ) used to supplicate during the time of trouble (in these words): " There is no god but Allah, the Great, the Tolerant, there is no god but Allah, the Lord of the Magnificent Throne There is no god but Allah, the Lord of the Heaven and the earth, the Lord of the Edifying Throne."
Abu Huraira reported: He saw people perform ablution with the help of a water jar and he said: Complete the Wudu for i heard Abu al-Qasim (ﷺ) say: Woe to the hamstrings because of hell-fire.

د نن ورځې دعاګانې
اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْهَمِّ وَالْحَزَنِ وَالْعَجْزِ وَالْكَسَلِ وَالْجُبْنِ وَالْبُخْلِ وَضَلَعِ الدَّيْنِ وَغَلَبَةِ الرِّجَالِ.
اې الله، د اندېښنې او غم، بې وسۍ او سستۍ، بزدلۍ او بخل، د پور له دروندوالي او د خلکو له غلبې ستا پناه غواړم.

"رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا وَٱرۡحَمۡنَا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلرَّٰحِمِينَ⁠ ". [الْمُؤْمِنُونَ - 109].

اې زموږ ربه، موږ ايمان راوړی، نو موږ وبښه او پر موږ رحم وکړه، او ته تر ټولو غوره رحم کوونکی يې. [المؤمنون - ۱۰۹].

"فَاطِرَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ أَنتَ وَلِيِّۦ فِي ٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةِۖ تَوَفَّنِي مُسۡلِمٗا وَأَلۡحِقۡنِي بِٱلصَّٰلِحِينَ⁠". [يُوسُفَ - 101].

اې د آسمانونو او ځمکې پيداکوونکي، ته په دنيا او آخرت کې زما سرپرست يې؛ ما مسلمان وفات کړه او له نېکانو سره مې يو ځای کړه. [يوسف - ۱۰۱].