تفسير بيان السعادة في مقامات العبادة/ الجنابذي · Al-Anbiyaa · Ayat 27

تفسير بيان السعادة في مقامات العبادة/ الجنابذي

(ت القرن 14 هـ)

Surah
Al-Anbiyaa
Ayat
27 / 112
Basa buku
Arab
لَا يَسۡبِقُونَهُۥ بِٱلۡقَوۡلِ وَهُم بِأَمۡرِهِۦ يَعۡمَلُونَ
They speak not before He speaks, and they act (in all things) by His Command.
laa yasbiquunahu bilqawli wahum bi’amrihi ya‘maluuna
{ لاَ يَسْبِقُونَهُ بِٱلْقَوْلِ } الباء بمعنى فى او للسّببيّة { وَهُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ } كان الا وفق بالمعطوف عليه ان يقول ويعملون بامره لكنّه اراد الحصر فى المسند اليه وحصر عملهم فى كونه بأمره فغيّر الاسلوب.
Balik ka luhur

Tina perpustakaan hadits

Hadits
It is reported on the authority of Abu Huraira that the Messenger of Allah (may peace and blessings be upon him) observed: He who believes in Allah and the Last Day does not harm is neighbour, and he who believes in Allah and the Last Day shows hospitality to his guest and he who believes in Allah and the Last Day speaks good or remains silent.
Sahih Muslim

Reference : Sahih Muslim 47 b In-book reference : Book 1, Hadith 81 USC-MSA web (English) reference : Book 1, Hadith 76 (deprecated numbering scheme)

Baca hadits sareng sumberna
Narrated Abu Huraira: Allah's Messenger (ﷺ) mentioned a person who asked an Israeli man to lend him one-thousand Dinars, and the Israeli lent him the sum for a certain fixed period.

Doa dinten ieu

"فَاطِرَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ أَنتَ وَلِيِّۦ فِي ٱلدُّنۡيَا وَٱلۡأٓخِرَةِۖ تَوَفَّنِي مُسۡلِمٗا وَأَلۡحِقۡنِي بِٱلصَّٰلِحِينَ⁠". [يُوسُفَ - 101].

Nu Nyiptakeun langit sareng bumi, Anjeun pangaping abdi di dunya sareng di akhirat. Wafatkeun abdi dina kaayaan muslim sareng kumpulkeun abdi sareng jalma-jalma saleh. [Yusuf - 101].

"رَبَّنَآ ءَامَنَّا فَٱغۡفِرۡ لَنَا وَٱرۡحَمۡنَا وَأَنتَ خَيۡرُ ٱلرَّٰحِمِينَ⁠ ". [الْمُؤْمِنُونَ - 109].

Duh Gusti kami, kami parantos iman, ku kituna hapunten sareng welasan kami. Gusti anu pangsaéna di antara anu welas asih. [Al-Muminun 109].

اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْعَجْزِ وَالْكَسَلِ، وَالْجُبْنِ وَالْبُخْلِ، وَالْهَرَمِ وَعَذَابِ الْقَبْرِ، اللَّهُمَّ آتِ نَفْسِي تَقْوَاهَا وَزَكِّهَا أَنْتَ خَيْرُ مَنْ زَكَّاهَا، أَنْتَ وَلِيُّهَا وَمَوْلَاهَا، اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ عِلْمٍ لَا يَنْفَعُ، وَمِنْ قَلْبٍ لَا يَخْشَعُ، وَمِنْ نَفْسٍ لَا تَشْبَعُ، وَمِنْ دَعْوَةٍ لَا يُسْتَجَابُ لَهَا.
Ya Allah, abdi nyuhunkeun panangtayungan ka Gusti tina kalemahan sareng kamalésan, kasieunan sareng koret, kalemahan umur sepuh sareng siksa kubur. Ya Allah, pasihan takwa ka jiwa abdi sareng sucikeun éta; Gusti Nu Pangsaéna nyucikeunana. Gusti pangreksa sareng pangurusna. Ya Allah, abdi nyuhunkeun panangtayungan ka Gusti tina élmu anu henteu mangpaat, manah anu henteu khusyuk, jiwa anu henteu kantos wareg, sareng doa anu henteu dikabulkeun.